Miesięczne archiwum: Czerwiec 2017

Naprawdę fajne (rzadko używam tego słowa, ale jego niezwykła pojemność w tym przypadku jest adekwatna) było to młodzieżowe Euro, w którym do rozegrania został już tylko finał. W dodatku przy okazji zobaczyliśmy w jakim miejscu tak naprawdę jest polska piłka, gdy zostanie odarta z magii Lewandowskiego i Nawałki.

Na największym plusie znalazły się stadiony. Nowoczesne i efektowne świetnie wypadały na żywo i na ekranach, robiąc znakomitą reklamę – nie bójmy się tego słowa – całej Polsce, która z pewnością nie przypomina kupy kamieni. Do tej otoczki dostosowali się kibice. Ci znad Wisły, stojąc ramię w ramię i piwo w piwo z Czechami, Niemcami, Włochami czy Anglikami po raz kolejny udowodnili, że potrafią się świetnie bawić w warunkach, w których nie ma ligowego, a firmowanego po cichu przez kluby, przyzwolenia na chamstwo. Bez klatek dla gości, bez rac w rękach tak zwanych ultrasów i bez lawiny bluzgów płynących przez megafony można było odnieść wrażenie, że wreszcie przenieśliśmy się mentalnie do lepszej części świata. Na ulicach niestety polska normalność dawała już o sobie znać – także w Tychach, gdzie kibole polowali na flagi kibiców z Czech i Niemiec.

Na drugim biegunie pozostały niestety kwestie sportowe. Młodzi piłkarze znad Wisły i ich selekcjoner Marcin Dorna zwyczajnie dali plamę, prezentując wszystkie śmiertelne grzechy znane z ekstraklasowych boisk i cofając polską piłkę do roku 2012, gdy Franciszek Smuda urządził reprezentacji upokorzenie porównywalne tylko z tym , jakiego Henryk IV doświadczył w Canossie. Na tle swoich rówieśników wypadli fatalnie pod każdym względem: fizycznym, technicznym, mentalnym i taktycznym.

Równie bolesną lekcję – komunikacji społecznej – dostał też Zbigniew Boniek, który od dawna na Twitterze porusza się w sposób specyficzny (chociażby pamiętny seksistowski pseudodowcipny wpis odnośnie Karoliny Hytrek-Prosieckiej). Tym razem prezes PZPN wyskoczył jak Filip z konopi i już po pierwszym meczu stanął murem za selekcjonerem deklarując, że wszelkie dyskusje są nieuprawnione, bo trener ten i tak poprowadzi Orlęta w kolejnych eliminacjach. No i teraz szef PZPN ma dwa wyjścia: albo dotrzyma słowa, co na dobre kadrze nie wyjdzie, albo postąpi logicznie, narażając się jednak na zarzut, że zrobił z gęby cholewę. No chyba że nakłoni Dornę do „samodzielnego” złożenia dymisji.

Całkiem na koniec warto też zauważyć lekcję ekonomiczną – ceny oficjalnych pamiątek UEFA to sygnał, że nawet 500+ nie załatało różnicy, jakie dzielą nasze zarobki od zachodnich odpowiedników…

Świat nigdy nie przestanie nas zadziwiać. Też sądziłem, że ubiegłotygodniowy felieton o absurdach sportowego światka chwilowo wyczerpał temat, a tymczasem kolejne dni przyniosły tak niezwykłe wydarzenia, że nie sposób przejść obok nich obojętnie.

Na plan pierwszy wysuwa się niewątpliwie badanie, jakie na piłkarzu Danchu Adamie przeprowadziły organy śledcze, czyli kibice zrzeszeni w Torcidzie. Były już kapitan Górnika dobrowolnie poddał się testom na wariografie, by udowodnić, że nie handlował meczami zespołu z Roosevelta. Wynik wypadł pozytywnie, Danch pojechał grać nad morze, a Torcida przetarła szlak, którym powinna zmierzać teraz cała polska piłka. Każdy kibic powinien mieć prawo do przebadania dowolnego piłkarza, choćby po to, by zadać mu najważniejsze pytanie: Czy nie uważasz, że zarabiasz dużo za dużo w stosunku do swoich umiejętności?

Pomieszanie oczywistych wydawałoby się ról nie dotyczy jednak tylko linii kibice – piłkarze. Do gry weszli też dziennikarze. Szambo wybiło dzięki młodzieżowemu Euro, które po raz kolejny ujawniło, jak masowe – o czym już niegdyś pisałem – stało się mylenie roli reportera z rzecznikowaniem. Nagle wyszło na jaw, że co najmniej kilkunastu moich kolegów po fachu wiedziało, że atmosfera w kadrze Orląt pozostawia sporo do życzenia, ale nie ujawniało tego z obawy, by nie zostać oskarżonym o psucie aury sukcesu. Bo przecież, gdyby stał się on faktem, na nich spadłaby krytyka ze strony PZPN-u i samych Orląt. I a nuż ten czy inny nie chciałby już udzielić banalnego wywiadu, o wspólnej słitfocie nie wspominając. Doprawdy boleśnie szczypałem się też tu i ówdzie czytając krytykę Krystiana Bielika, która spadła na niego za subiektywną, ale zapewne szczerą wypowiedź o poziomie treningów w kadrze. Chłopak palnął w emocjach coś, co dla mediów powinno być naturalną pożywką, a tymczasem niektórzy ich przedstawiciele mieli mu to wyraźnie za złe i zamykające sprawę przeprosiny przyjęli z nieukrywaną ulgą.

Truskawką na torcie szaleństwa wydają mi się jednak transfery w Ekstraklasie. Czy ktoś może mi racjonalnie wyjaśnić, dlaczego największym wzięciem cieszą się piłkarze, którzy w poprzednim sezonie nie zdołali się w lidze utrzymać, czyli byli na nią za słabi? Jedynym rozsądnym tłumaczeniem wydaje się takie, że po prostu zawodników o podstawowych umiejętnościach jest w Polsce niewielu, co oznacza, że elitę należy nie rozszerzać, a zmniejszać. A wszystkich, którzy twierdzą inaczej, trzeba posłać na dobrowolne badania wariografem.

Jerzy Janowicz przypomniał o sobie w wielkim stylu. Nie chodzi nawet o to, że po dwóch latach przerwy wygrał mecz na trawie, ale o genialną zagrywkę medialną. Tenisista z Łodzi wreszcie bowiem zrobił to, co potrafi najlepiej, czyli wypowiedział myśli, które przykuły uwagę świata większego niż kort. I potwierdził swój rozwój, mocno skracając formę – to nie był już młodopolski filozoficzno-patriotyczny monolog o szopach i prawie do oczekiwań, a pojedyncze błyskotliwe bon moty, rodzące się w dodatku od niechcenia w czasie gry. Pan Jerzyk wyznawał otóż miłość do… hamburgerów, pączków i margherity, co – jak sam wyjaśnił – było protestem przeciwko przeszkadzającej mu z trybun „megawrednej kobiecie z wagi ultra heavy”.

Niebanalne zachowanie Polaka w Stuttgarcie to jednak skala mikro wobec tego, co dzieje się ostatnio w kilku dziedzinach sportu w wydaniu drużynowym. Na przykład po raz drugi z rzędu przyznawaną w tej rubryce nagrodę im. Zabolotnego ma szansę zgarnąć Polski Związek Piłki Ręcznej. Gremium to postanowiło zrobić kolejny krok w kierunku abstrakcyjnej doskonałości i po zadziwiającym regulaminie rozgrywek ligowych, jaki obowiązywał w minionym sezonie (zróżnicowanie liczby punktów w zależności od grupy, w jakiej występował rywal, oraz puchar pocieszenia dla drużyn od piątego miejsca w dół) wpadło na pomysł genialniejszy. Zarządcy szczypiornistów chcą mianowicie uzależnić terminarz od… atrakcyjności rywala, a ta miałaby się przekładać na częstotliwość spotkań poszczególnych klubów. W efekcie jedna para grałaby ze sobą na przykład cztery razy, a druga raz.

Nie mniej absurdalnie wyglądają poczynania Komisji Licencyjnej PZPN. Pomimo jasno określonych terminów, w jakich kluby miały się spowiadać ze swojego stanu, po raz kolejny oglądamy niezrozumiały tasiemiec odraczania i przekładania ostatecznych decyzji. Dotyczy to nie tylko Ruchu Chorzów, ale również pierwszej ligi jako całości. Bo pomimo tego, że zgodnie z kalendarzem rozpoczęła się już barażowa rywalizacja o ostatnie (teoretycznie) wolne miejsce w tym gronie, wciąż nie wiadomo, czy w ogóle ma ona sens. Wszystko może się przecież zmienić przy zielonym stoliku (swoją drogą ciekawe, czy taki kolor sukna wciąż jest obowiązujący?).

Być może w tym całym szaleństwie jest jakaś ukryta metoda, ale póki co trudno ją dostrzec. Z drugiej jednak strony sportowe absurdy i tak giną w morzu szaleństwa, które otacza nas na co dzień. I może właśnie dlatego mają szansę rozkwitać.

Będziemy musieli nauczyć się żyć z tym, że rywale będą na nas patrzeć już inaczej. Być może nawet jak na faworytów. I tę nową rolę trzeba będzie udźwignąć – mówili piłkarze polskiej reprezentacji po ostatnim występie na francuskim Euro.

I właśnie mecz, a właściwie dwu-mecz z Rumunami stanowił dla kadry znakomitą weryfikację tych deklaracji. Gorąca atmosfera w Bukareszcie i wyśrubowane oczekiwania w Warszawie były balastem, z którym uporać się mogła tylko drużyna dojrzała. I tę piłkarską maturę zespół Adama Nawałki (i on sam) zdali celująco.

J est jednak coś, co powinno nam psuć nieco nastroje po sobotnim wieczorze. Tym czymś są gwizdy, jakie kibice zafundowali gościom podczas odgrywania ich hymnu. Zdziczenie obyczajów ostatnio omijało mecze kadry, co można było tłumaczyć między innymi znaczącą podwyżką cen biletów na jej mecze, ale tym razem ta bariera okazała się niewystarczająca. I o tej plamie trzeba pamiętać tak samo długo, jak o trzech golach Lewandowskiego.

Znając realia najpierw chcę zastrzec jasno: ten tekst nie będzie miał politycznego wymiaru, a jedynie społeczny. Powyższa uwaga jest konieczna, bo punktem wyjścia dla tego felietonu jest przypadek Jacka Kurskiego.

Prezes telewizji publicznej wybrał się mianowicie na mecz o mistrzostwo Polski, w którym Legia Warszawa podejmowała Lechię Gdańsk. Kurski jaki jest każdy widzi, jednak jego przywiązanie do barw tego drugiego klubu wielkiej tajemnicy nie stanowi. Nic więc dziwnego, że na lożę VIP zabrał ze sobą zielono-biały szalik. W efekcie został przez kiboli gospodarzy obrzucony przedmiotami drobnymi oraz zelżony słowami grubymi. I żeby była jasność – nie chodziło o poziom i treść firmowanego przez siebie telewizyjnego dziennika, a właśnie o wspomniany gdański gadżet.

W całym tym bulwersującym normalnego człowieka incydencie jeszcze bardziej szokujące okazały się późniejsze reakcje, wyrażane również w mediach. Powszechnie uznano mianowicie, że Kurski zachował się prowokacyjnie, czego dowodem było… wymachiwanie lechickim szalikiem. I ciemny lud to kupił! Owszem, pomogła w tym zapewne powszechna opinia dotycząca moralnej kondycji szefa TVP, któremu takie psychonarzędzia jak prowokacje nie są obce (a chyba nawet sprawiają masochistyczną przyjemność), jednak w tym przypadku chodzi jednak o coś innego i niezwykle istotnego. Otóż powszechnie zaakceptowano tezę, że „inność”, chociażby tylko sportowa, stanowi uzasadniony pretekst do przemocy. Usankcjonowano w ten sposób wszystko to, co dzieje się w weekendy na ulicach i poboczach autostrad!

Tymczasem należy powiedzieć jasno i mocno: Jacek Kurski miał prawo wymachiwać na stadionie Legii szalikiem Lechii! I ci, którzy go atakowali, powinni zostać zidentyfikowani i ukarani. A w ramach resocjalizacji – której skuteczność biorąc pod uwagę ich zdolność pojmowania współczesnego świata i tak zapewne będzie mizerna – oglądać na przykład transmisje z finału NHL, gdzie kibice klubów walczących o znacznie cenniejsze trofeum niż Puchar Ekstraklasy, siedzą w ramię w ramię i zwyczajnie dobrze się bawią. Z pewnością powiecie, że to spojrzenie naiwne. Ale czy nie lepiej czasami po prostu pomarzyć niż znienacka oberwać po gębie?

Reforma. Piękne słowo. Stanowiące przede wszystkim idealny kamuflaż dla psucia czegoś, co już działa. W imię konkretnych interesów. Zazwyczaj partyjnych, ale nie tylko…

Ta, o której będzie mowa, dotyczy piłki nożnej. Gra już się rozpoczęła. Pierwsza na boisko wyszła Ekstraklasa, występując z irracjonalnym wnioskiem o zlikwidowanie podziału punktów, ale pozostawienie systemu ESA-37. To kompletna bzdura, bo oczywistą oczywistością jest fakt, że ten najbardziej niesprawiedliwy punkt rozgrywek, czyli odbieranie klubom połowy wypracowanego dorobku, paradoksalnie stanowi jedyny atut całego modelu.

Nic więc dziwnego, że PZPN skorzystał z okazji i z tak wystawionej piłki przeprowadził zabójczą kontrę. Zbigniew Boniek przedryblował pół boiska ośmieszając rywali barwnym wywiadem, potem postawił na zespołowość, oddając inicjatywę najbardziej zainteresowanym, czyli właścicielom i prezesom klubów, a na końcu huknął z dystansu na temat powiększenia ligi do 18 drużyn.

To jasny sygnał, że właśnie do takiego rozwiązania będzie PZPN dążył. W dodatku znajdzie poklask tych, którzy od lat bezskutecznie dobijają się do elity, w nadziei na telewizyjne frukty, jakie się z nią wiążą. A ponieważ byli i są za słabi, by przedrzeć się przez obecne wąskie gardło awansów, poszerzenie mostu stanowi dla nich wymarzoną szansę.

Co ciekawe, pomimo tak oczywistych manewrów nie słychać na razie otwartej i szerokiej debaty. A przecież koronny argument zwolenników powiększenia brzmi absurdalnie. Ich zdaniem jesteśmy rzekomo zbyt dużym krajem, by Ekstraklasa liczyła 16 drużyn. Panowie, naprawdę waszym zdaniem wszystko zależy od wielkości i przelicznika liczby klubów na kilometr kwadratowy? A gdzie w tym wszystkim jakość, czyli realny wyznacznik wartości produktu? Patrząc obiektywnie większość osób kręcących się przy piłce zdaje sobie sprawę, że powinno się pójść w drugą stronę – zmniejszenia liczebności do 12, a może nawet 10 zespołów, które mogłyby rozgrywać cztery rundy, czyli 36 kolejek. Bo o ile nawet mecze Legii z Lechem nie są gwarancją wielkiego widowiska, to zdecydowana większość obecnego terminarza gwarantuje tylko mecze marne i marniejsze.