Archiwa kategorii: Bez kategorii

Pięćdziesiąt meczów mistrzostw świata do lat 20 zobaczyło z trybun nieco ponad 352.000 kibiców, co daje średnią 7.041 na jedno spotkanie, w sumie nieco mniej niż zasiada na Ekstraklasie (8.900). Nie do niej jednak zmierzam, a do zweryfikowania tezy, według której mundial nastolatków, jaki zorganizowała Polska, to jedna z najważniejszych i największych piłkarskich imprez na świecie, ustępująca tylko mistrzostwom świata i Europy pierwszych reprezentacji
Traf chce, że we Francji rozpoczął się turniej, który nadwiślański mundial wypchnął nawet ze strony głównej FIFA, czyli kobiecy World Cup. Bilety na trybuny kupiło ponad 900 tysięcy kibiców, a telewizyjna oglądalność przełamuje kolejne bariery, zagrażając rekordowi sprzed czterech lat, gdy zmagania najlepszych piłkarek świata śledziło 750 milionów ludzi. Jaka to skala wobec męskich mistrzostw? Imprezę w Rosji w 2018 roku oglądałało na żywo najmniej widzów od początku wieku – nieco ponad 3 miliony, ale przed telewizorami 3,5 miliarda. Różnica wciąż ogromna, ale jednocześnie malejąca, zwłaszcza, że kobiece MŚ mają najwyraźniej znacznie większe rezerwy potencjalnych fanów, co daje się odczuć także w Polsce, gdzie Ewa Pajor (seksistowsko określana „Lewandowskim w spódnicy”) czy Katarzyna Kiedrzynek stają się coraz bardziej rozpoznawalne.
Tegoroczne mistrzostwa pań zapiszą się jednak nie tylko w kronikach sportowych. Piłkarki korzystają bowiem z rosnącej popularności i na jej fali walczą o równouprawnienie także w zarobkach. Na czele feministycznej rewolucji stanęła najlepsza zawodniczka globu Norweżka Ada Heger-berg, o której miałem okazję pisać w Męskim Punkcie Widzenia po seksistowskim skandalu na gali wręczania Złotej Piłki (DJ Martin Solveig zapytał ją czy potrafi twerkować, czyli potrząsać pośladkami). Gwiazda Olympique Lyon odpowiedziała wówczas „nie” i zeszła ze sceny.
Teraz Hegerberg znów powiedziała „nie”. Norweżka odmówiła gry w kadrze na MŚ wyrażając w ten sposób sprzeciw przeciw nierównym szansom piłkarek i piłkarzy. Amerykańska CNN zastanawiając się nad wagą tego gestu porównała go do hipotetycznej protestacyjnej absencji Leo Messiego czy Cristiano Ronaldo. Echo takiego bojkotu byłoby z pewnością znacznie większe, ale FIFA powoli ugina się pod presją, zwracając większą uwagę między innymi na kwestie molestowania.Do nadrobienia ma jednak wciąż sporo. Dość powiedzieć, że kobiece reprezentacje z Francji wywiozą w sumie około 40 milionów dolarów premii, czyli 10 razy mniej niż rozdzielono między ich kolegów po fachu po turnieju wRosji.

Kibice siatkarscy to plemię jedyne w swoim rodzaju. Na dobrą sprawę można by ich wręcz podciągnąć pod kategorię sekty. Zwłaszcza że tak jak to bywa w tego typu zgromadzeniach, są podatni na manipulację i całkowicie obojętni na czynniki zewnętrzne.

Jeśli na trybunach katowickiego Spodka podczas minionego weekendu Ligi Światowej znalazł się jakiś ambitny socjolog w towarzystwie równie ambitnego psychologa, obaj przeżyli doświadczenie bezcenne, które po odpowiednim opracowaniu pisemnym może przynieść im prestiżowe naukowe laury. Ale nawet obserwując wydarzenia tylko za pośrednictwem szklanego ekranu, można było pogrążyć się w bezbrzeżnym zdumieniu.

Dokładnie takie stało się także moim udziałem. Po przełączeniu kanałów w przerwie meczu piłkarskiej reprezentacji do lat 20, przez moment byłem przekonany, że zamiast na starcie mistrzów i wicemistrzów świata w siatkówce trafiłem na koncert discopolowy. Wszystkie plazmowe cale wypełnił bowiem tłum bawiący się ekstatycznie w coś w rodzaju weselnego pociągu. Pomyłki rzecz ludzka, na współczesnych pilotach można wszak zabłądzić, jednak z tym większym zaskoczeniem zamiast spodziewanego przerywnika „A teraz idziemy na jednego”, pokazano tablicę wyników świadczącą, że jednak trafiłem we właściwe miejsce telewizyjnego świata.

O kompletnym oderwaniu kibiców siatkówki od parkietowych wydarzeń miałem okazję już pisać, ale jak widać, od tego czasu ta aberracja posunęła się znacznie i już tylko krok dzieli organizatorów tego typu wydarzeń od rezygnacji z przywożenia reprezentacji, która w ogóle nie jest już nikomu na trybunach do szczęścia potrzebna. No, chyba że za taką potrzebę uznamy utwierdzanie się tłumu w tym, że jest w stanie policzyć chóralnie do trzech lub wyskandować hasło „Ostatni!” (swoją drogą nikt nie wpadł jeszcze, by skandować „Pierwszy!”, „Drugi!” czy „Dwudziesty trzeci!”). Nie mam wątpliwości, że podobne spędy można by organizować także przy okazji treningów, bo sam wynik meczu i tak nikogo nie interesuje.

W sekcie na ekstazie wiernych zarabia całe grono ich przewodników. W siatkówce także tę zależność rozwinięto w sposób twórczy. Przykład? Przed wejściem do Spodka sprzedawano wuwuzele, które wewnątrz hali były… zabronione (co jest decyzją ze wszech miar słuszną). W praktyce więc kibice, którzy kupili ogłuszające i ogłupiające trąbki, po kilku minutach oddawali je do depozytu. Nie zdziwiłbym się, gdyby w regularnych odstępach czasu odbierał je stamtąd wysłannik stoiska, na którym sprzedawane byłyby ponownie. Ba, zdziwiłbym się, gdyby było inaczej. W końcu to przecież siatkówka.

Jutro miną dwa tygodnie od gola oznaczającego spadek GKS-u Katowice z I ligi. Licznik, który wtedy ruszył, odlicza czas kompletnie zmarnowany. I pokazuje różnicę między klubem prywatnym a zarządzanym przez miasto.
Prezydent Katowic Marcin Krupa, będący de facto właścicielem GKS-u, poszedł na urlop, co oznaczało całkowity bezwład decyzyjny. Nikt nie był w stanie rozstrzygnąć, czy Marcin Janicki pozostanie na stanowisku prezesa, czy ma mocne stanowisko w rozmowach z potencjalnymi nowymi trenerami, kandydatami do objęcia posady dyrektora sportowego oraz piłkarzami.Zarówno tymi, których należy pożegnać, jak i tymi, którzy powinni zostać albo na Bukową trafić. O ile kilkudziesięciogodzinne polityczno-populistyczne pokutne „grillowanie” prezesa tuż po spadku można byłoby zrozumieć, o tyle przedłużający się stan zawieszenia zakrawa już na autosabotaż. Zwłaszcza że wokół ludzi potrzebnych nawet w drugoligowej GieKSie błyskawicznie zaczęły krążyć menedżerskie sępy, proponujące zmianę barw nie tylko piłkarzom, ale także – jak wieść niesie – samemu Janickiemu. I trudno się temu dziwić, bo odrzucając pryzmat spojrzenia przez spadek zespołu futbolowego, bilans pozostałych sekcji, rachunek ekonomiczny i talent do rozmawiania z potencjalnymi sponsorami przemawia zdecydowanie za obecnym szefem klubu z Bukowej.


Taka kompetencyjna zapaść byłaby nie do pomyślenia w przedsiębiorstwie prywatnym. Ba, ośmielam się twierdzić, że tam w momencie, gdy spadek stawałby się perspektywą realną, sztab kryzysowy zostałby zwołany z wyprzedzeniem, by wypracować głęboko schowaną przed opinią publiczną, ale konkretną instrukcję postępowania w przypadku, gdyby katastrofa stała się faktem. W Katowicach tymczasem urzędnicy uznali, że jeśli czegoś nie widzą, to tego czegoś nie ma i na wszelki wypadek nie pojawili się na ostatnim meczu drużyny Dariusza Dudka (którego sami wprowadzili do szatni GKS-u), a potem zniknęli z jakiegokolwiek zasięgu władz klubu. Prawda jest bowiem taka, że w urzędzie miasta, samego prezydenta nie wyłączając, nikt nie zna się na mechanizmach rządzących sportem. Grzech doktora Krupy polega jednak nie na tej słabości, a na zaniedbaniu uzupełnienia luki poprzez powołanie kompetentnego doradcy. A przecież w tę najpoważniejszą z niepoważnych dziedzin życia Katowice pompują gigantyczną kroplówkę z publicznych pieniędzy…


Trudno oprzeć się zresztą wrażeniu, że w obecnej sytuacji GKS-u nawet zła decyzja byłaby lepsza od żadnej. A już zdecydowanie najlepsze byłoby oficjalne przyznanie się do błędu osób, które w faktyczny sposób zadecydowały o zatrudnieniu na Bukowej dyrektora Tadeusza Bartnika, jego prawej ręki, a uznawanego za szarą eminencję Dawida Dubasa, oraz trenera Dariusza Dudka.


Sprawa jest zresztą poważniejsza, niż może się wydawać. Kompletna kryzysowa pasywność miasta źle wróży bowiem przyszłości całego wielosekcyjnego GKS-u. Krach piłkarzy może być przecież zaledwie pierwszym z elementów przewracającego się domina złudy multidyscyplinarnej potęgi. Średnio wszak wygląda perspektywa hokeja, który prawdopodobnie straci tytularnego sponsora, w przeciętność może wpaść wyczerpująca impet i potencjał siatkówka, zdecydowanie większych nakładów potrzebuje traktowana przez miasto z przymrużeniem oka piłka kobieca (jedyna sekcja, która wywiązuje się z planów sportowych ujętych w wieloletnich prognozach, gdzie zawarty był np. awans piłkarzy do finału Pucharu Polski), a mistrzostwa kraju szachistów budzą co prawda podziw, ale nie wywołują szybszego bicia tętna kibiców. Gaszenie ognisk potencjalnych kłopotów wymaga nie tylko pieniędzy, ale i szybkich decyzji. A z tym w Katowicach jest po prostu fatalnie.

Jest na Twitterze filmik nagrany przez przypadkowego świadka, który powinien stanowić najlepsze podsumowanie finiszu Ekstraklasy. Kierowca mija na autostradzie autokar osłonięty łopoczącymi od pędu powietrza płachtami. Nagle jedna z nich odchyla się w taki sposób, że widoczna staje się część napisu na burcie pojazdu. Napisu rozpoczynającego się od liczby 15. To pojazd, którym honorowe rundy po Warszawie mieli wykonać piłkarze Legii. Jest w tym obrazie wszystko – także hipokryzja stołecznego klubu, który apelował do Lecha o uczciwą grę, a jednocześnie bez poczucia wstydu przypisuje sobie tytuł kupiony w sposób, który cała Polska pamięta, a który później całkowicie słusznie został klubowi odebrany.

Tym piękniej na takim tle wyglądał triumf Piasta Gliwice. Wyczyn porównywany w mediach do walki Dawida z Goliatem, baśni o Kopciuszku i innych popkulturowych historii, w których maluczki rzuca na kolana giganta, a także do analogicznej sportowej legendy z Leicester, będzie żył w pamięci kibiców bardzo długo. Warto mu się jednak przyjrzeć od innej strony.

Po pierwsze, rzuca się w oczy reakcja szeroko pojętej kibicowsko-dziennikarskiej stolicy, która oswajając się z klęską, szuka porównań mających uświadomić skalę upokorzenia. Wyliczono na przykład, że w Gliwicach mieszka tyle osób co na Pradze-Południe. Po drugie, argument o ewentualnym blamażu w europejskich pucharach podnoszony jest właściwie wyłącznie poza Warszawą, mającą najwidoczniej świadomość wyjątkowej obosieczności tej tezy. Po trzecie, cała Polska poznała Gerarda Badię, chyba najsympatyczniejszego piłkarza całej ligi. Po czwarte, Waldemar Fornalik definitywnie zerwał pępowinę łączącą go z Ruchem Chorzów, przez którego pryzmat był postrzegany nawet w czasie pracy selekcjonerskiej. I wreszcie po piąte, ale tym razem ze znakiem zapytania. Wyjątkowo interesującą kwestią jest mianowicie to, czy miasto Gliwice naprawdę zdaje sobie sprawę ze skali wyczynu swojego zespołu i czy zdoła go marketingowo wykorzystać?

Miałem sen. Janusz Paterman wchodził w nim na kościelną ambonę (tę samą, z której głosił proroctwa o szczęśliwej przyszłości Niebieskich oraz wykupieniu z cypryjskiej niewoli eRki) i wygłaszał przemówienie w stylu „Larum grają…”. W pierwszych ławach siedzieli Dariusz Smagorowicz i Jan Chrapek, z frasunkiem kiwając głowami i wymieniając się znakiem pokoju. W kolejnych szeregach twarze w dłoniach chowali Andrzej Kotala i Marek Kopel, otoczeni przez radnych kilku kadencji. Smagorowiczowi wystawały z marynarki zwinięte w rulony archiwalne egzemplarze „Dziennika Zachodniego”. Te, w których analizowałem sytuację dawnych mistrzów z Cichej, bijąc na alarm i przewidując krach, co w realnym świecie spotykało się z gwałtownymi reakcjami chorzowskich kibiców, mylących rzeczową krytykę z atakiem wynikającym z moich rzekomych powiązań z innymi klubami…
Obudziłem się z dojmującym brakiem satysfakcji z faktu, że miałem wtedy rację, ale i świadomością, że mimo wszystko nie przypuszczałem, jak daleko to wszystko zajdzie. Ostrzeżenia przed kreatywną księgowością i fatalną polityką miasta – opierającą się na karmiącej nie klub, a jej zarządców zasadzie „i chciałabym, i boję się” – nie wybrzmiały widać wystarczająco mocno. Może zresztą nie miały takiej szansy, przytłumione przez pochlebne szepty klakierów?
Spadek Ruchu z Ekstraklasy był oczywisty i zasłużony. Z I ligi zaskakujący, patrząc na to, jakie kluby bez problemów potrafią się w niej utrzymać. Z drugiej to już, jak mawiają na Śląsku, „gańba”. Przede wszystkim dla wyżej wymienionych oraz oczywiście dla trenerów i piłkarzy. Ale także dla lekceważących ostrzeżenia. Każdy z nich cząstkę tego upadku musi wziąć na własne sumienie i pamiętać, że to jeszcze nie koniec. Bo Ruch wciąż ma dwie ścieżki – w górę i w dół. Tyle że w tej drugiej pozostały tylko ostatnie szczeble drabiny, pod którą zieje pustka.
Czy ktoś ma realny plan na powstrzymanie autodestrukcji? Ośmielam się wątpić. Na pewno wyjściem nie jest stanowiące kontynuację dotychczasowej bezproduktywnej polityki władz miasta zmienianie specyfikacji konkursu na pieniądze za promocję poprzez sport. Nie jest nim także ofensywa kibiców, w których manifeście pojawiły się tylko prawa, ale zabrakło obowiązków. Najbardziej więc przemawia do mnie realizacja wizji stowarzyszenia Wielki Ruch, które chce zacząć wszystko od zera, czyli zrealizować jeden z moich dawnych apeli. Taki sprzed kilku lat, kilkudziesięciu zmarnowanych milionów złotych i trzech boiskowych degradacji… Inne warianty już testowano i każdy prowadził w głąb. A Ruch na takie piekło po prostu nie zasługuje.

D wie najpopularniejsze w Polsce dyscypliny i dwie afery. W obu przypadkach w głównych rolach wystąpili sędziowie i w obu zostali później odesłani na przymusowy odpoczynek. Wyniki spotkań zostały jednak utrzymane, a traf chciał, że oznaczały one porażki drużyn pokrzywdzonych, i to w meczach mogących mieć decydujące znaczenie dla losów tytułów mistrzowskich.
Mowa oczywiście o starciu Lechii Gdańsk z Legią Warszawa i ZAKSY Kędzierzyn-Koźle z ONICO Warszawa. W pierwszym przypadku sędzia DanielStefański doprowadził do największej kontrowersji w polskiej piłce w ostatnich latach uznając, że obrona piłki ręką przed linią bramkową nie zasługuje na rzut karny i czerwoną kartkę, tylko na… rzut sędziowski. W drugim Wojciech Maroszek narobił w tie-breaku gigantycznego bałaganu, najpierw przyznając, potem odbierając punkt gościom, dodatkowo pokazując jednemu z nich czerwoną kartkę za ekspresyjne zachowanie, co właściwie rozstrzygnęło spotkanie na korzyść kędzierzynian.
Trener ONICO, Stephane Antiga, oświadczył, że po meczu arbiter złożył samokrytykę w krótkich wojskowych słowach, czyli „Przepraszam, zje….”. O podobnej deklaracji ze strony Stefańskiego nic nie wiadomo, ale wyrazy ubolewania dla Lechii, jej kibiców, piłkarzy i trenerów wyartykułował prezes PZPN, Zbigniew Boniek. Opinię złagodził jednak przekonaniem, że nie była to sytuacja decydująca o końcowym wyniku. Tę kwestię trudno jednoznacznie rozstrzygnąć, tym niemniej można mieć pewność, że wyrok mieszkającego w Warszawie sędziego z Bydgoszczy miał na przebieg meczu olbrzymi wpływ.
Dodatkowego smaczku dodaje tym wydarzeniom fakt, że sędziowie wspomagali się techniką i to właśnie zapisy wideo tak naprawdę doprowadziły do katastrofy. Obaj przed spojrzeniem do monitora podjęli już przecież decyzje, które nie budziły emocji i z pewnością dałyby się obronić. Arbiter piłkarski prawdopodobnie – kłania się brak komunikacji ze spikerem, który mógłby wyjaśnić sprawę widowni – zamierzał jedynie upewnić się, że nie było spalonego (co miało związek z kolejnym błędem, popełnionym przez jego asystenta), a siatkarski przyznał już punkt warszawianom. Dopiero późniejsze interpretacyjne dzielenia włosa na czworo sprowadziło ich j na manowce.
Wniosek? Wideoweryfi-kacja jest narzędziem, które wymaga określonych umiejętności, ale również zachowania zdrowego rozsądku. W obu przypadkach sędziów nie zawiodło czucie i wiara, a właśnie „mędrca szkiełko i oko”. W efe-kcie nastąpiły krzywdy, których nie sposób naprawić.

Rzadko się zdarza, by wszyscy trenerzy Ekstraklasy mówili jednym głosem lub co najmniej zgodnie milczeli. Tymczasem z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia na finiszu obecnego sezonu. Wszystko ze względu na szaleńcze tempo finałowych rund, spowodowane zbliżającymi się mistrzostwami świata U-20.

Jasne, wiem, że terminarz był znany od dawna i nikt nie protestował w momencie jego premiery. Być może jednak ludzie w klubach żyją zanadto dniem dzisiejszym, wychodząc z założenia, że martwić się będą później, o ile do tego momentu dotrwają na swoich stanowiskach. Tym niemniej takie „później” właśnie nadeszło i trudno się nie zgodzić z zarzutami artykułowanymi najgłośniej przez tradycyjnego samozwańczego rzecznika środowiska Michała Probierza. Siedem najważniejszych kolejek rozegranych w miesiąc stanowi nie tylko poważne wyzwanie, ale wręcz przypomina grę w ruletkę i stanowi rażący kontrast w porównaniu z pozostałą częścią sezonu. Zwłaszcza jesienną, skutkującą między innymi absurdalnym startem rzekomo wiosennej rundy w środku zimy.

Rozwiązanie szarady jest na pewno trudne. Nagromadzenie terminów reprezentacyjnych czy pucharowych, w kraju i na kontynencie, pozostawia niewielkie pole manewru. Także z tego samego powodu nie sposób odebrać resztek wakacji najlepszym zawodnikom i ich mistrzostw przesunąć na okres, gdy mniej zdolni koledzy po fachu będą leżeć na tropikalnych plażach. Może jednak w ramach wyjątku w sezonach, które muszą zostać skompresowane ze względu na tego typu imprezę, jak młodzieżowy mundial, należy rezygnować z rozgrywania dodatkowych siedmiu rund? Bo obecna karuzela rzeczywiście z logiczną rywalizacją nie ma za wiele wspólnego i jeszcze wyraźniej promuje najsilniejszych i najbogatszych, w dodatku – sądząc po frekwencji (wiele mówiący jest na przykład spadek z kolejki na kolejkę liczby widzów spotkań transmitowanych przez TVP) – wcale nie sprawia kibicom aż takiej frajdy, jak zakładali to twórcy ESA-37? Zwłaszcza po zniesieniu podziału punktów, w efekcie czego grupki zespołów zainteresowanych jeszcze czymkolwiek, topnieją błyskawicznie z kolejki na kolejkę.

Jedynym, acz marginalnym plusem takiej sytuacji jest rosnąca odwaga trenerów w dawaniu szansy gry młodzieży. Ich decyzje spowodowane są jednak głównie nakazami prezesów, próbujących dokonać last minute skoku na sporą kasę leżącą w sejfach najrozsądniejszego pomysłu ostatnich lat, czyli Pro Junior Systemu.

W Wielki Czwartek mecz Rakowa Częstochowa o awans do Ekstraklasy. W Wielki Piątek walka siatkarzy Jastrzębskiego Węgla o grę w finale PlusLigi. W Wielką Sobotę początek rundy finałowej bijącego się o europejskie puchary Piasta Gliwice. W Wielkanoc jazda żużlowców ROW-uRybnik w Nice 1. Lidze. W lany poniedziałek na Arenie Zabrze Górnik wystartuje do boju o utrzymanie, a Zagłębie w tej samej grupie zacznie szukać ostatniej szansy. Sportowi kibice święta przeżyją z dużą intensywnością, dzieląc czas między Pasję i pasję.
Chociaż część sportowców i ich trenerów otwarcie buntuje się przeciwko terminarzom obejmującym ważne daty religijne (o czym obok pisze mój redakcyjny kolega), to podobne wydarzenia nie stanowią już wyjątków, a wręcz przeciwnie, są regułą. Podobny trend wymuszają zobowiązania wobec utrzymujących przy życiu nie tylko same kluby, ale i całe rozgrywki stacji telewizyjnych, rozbudowane terminarze oraz system międzynarodowych mistrzostw wymagających dotrzymania terminów dla reprezentacji oraz rozmnożonych ponad miarę pucharów europejskich, których wagi czasami nie sposób oszacować.
W efekcie nie tylko dosłownie traktowane święta nam spowszedniały, ale i te w przenośni. Piłkarska Liga Mistrzów otwarta nie tylko dla drużyn spełniających tytułowe kryterium, cotygodniowe duże turnieje tenisowe, nieustanne ściganie się kolarzy, codzienne już właściwie mecze siatkarskie i pokazujące to wszystko, sięgające dziesiątek stacji, sportowe pakiety telewizyjne sprawiły, że nawet ogień olimpijski, chociaż nadal płonie w czteroletnim rytmie, w dużej mierze stracił swój wyjątkowy blask. Pytanie, dokąd to rozpasanie zmierza, wydaje się retorycznym, a odpowiedzi udzielają najbogatsze kluby świata, które najchętniej bawiłyby się tylko we własnym gronie, ostatecznie burząc i tak mocno pokruszoną podstawową zasadę równości szans. Tyle tylko, że takie posunięcie może oznaczać początek sanacji, bo natłok meczów wielkich firm (już dziś np. częstotliwość Gran Derbi budzi przesyt) może przerodzić się w masę krytyczną, która skłoni kibiców do poszukiwania nowych, mniej komercyjnych i znacznie prawdziwszych doznań, zmuszając jednocześnie do podążenia w tym kierunku także medialnych potentatów.
Mam wrażenie, że zastawione wielkanocne stoły sprzyjają podobnym rozważaniom w gronie rodziny, więc życzę niniejszym Państwu nie tylko wesołych, ale i inspirujących Świąt! Nawet jeśli część z nich spędzicie na trybunach sportowych aren, co zresztą czeka również wyżej podpisanego.

Nie ma takiego dna, którego nie dałoby się przebić, zwłaszcza jeśli schowane są pod nim duże pieniądze. Z takiego założenia wyszli prawdopodobnie organizatorzy czegoś, co nazwano Fame MMA, a polegającego na wzajemnym obijaniu i obkopywaniu twarzy przez walczących ze sobą celebrytów. Na przykład takich pokroju połowy duetu sióstr Godlewskich, które zasłynęły ostatnio z twardej, acz przegranej walki, o pozostanie w samolocie lecącym do Amsterdamu, stosując wyrafinowane techniki z nokautującym oznajmieniem, że „jesteśmy w Polsce znane” na czele.
Zamiłowanie Polaków do oglądania mordobicia, w którym im mniej obowiązuje zasad, tym lepiej, jest zapewne mocno związane z narodową tradycją weselno-dyskotekową. Dorzucenie do tego osób znanych tylko z tego, że są znane, okazało się zapewne wytrychem do skarbca, z którego pełnymi garściami korzystali dotychczas promotorzy klasycznego MMA. W dodatku opakowano to wszystko w sportowopodobne sreberko, o czym świadczyć może na przykład zamieszczona na facebookowym profilu, poważnie brzmiąca „weryfikacja niesprawiedliwego werdyktu, dokonana przez niezależną komisję sędziowską”.
Jeden z bossów najbardziej znanego w Polsce cyklu KSW, Maciej Kawulski, w rozmowie ze sport.pl bardzo trafnie zdefiniował odmianę Fame następująco: „Ktoś strasznie dziwny mierzy się z kimś jeszcze bardziej dziwnym. I tworzy się coś bardzo dziwnego”. Po chwili dodał jednak jednocześnie coś bardzo niepokojącego w kontekście współczesnych trendów: „Albo reaguj na to, w którą stronę idzie świat, albo to olej. Jeśli tylko bezczynnie siedzisz i wszystko wokół krytykujesz, to stajesz się zgorzkniałym głupcem”.
W tym ostatnim kontekście mam diametralnie inne zdanie. Wiem, że nie sposób kijem czy piórem zawrócić nie tylko rzeki, ale i ścieków płynących w rynsztokach, uważam jednak za wskazane krytykowanie podobnych zjawisk, bo powszechne i podyktowane kunktatorstwem schlebianie najniższym gustom, na dłuższą metę doprowadzi do obyczajowej apokalipsy.
Pod koniec ubiegłego roku naukowa ekspedycja, w skład której wchodzili m.in. Fabien Cousteau (nazwisko nieprzypadkowe, to wnuk słynnego Jacques’a) oraz miliarder Richard Branson, zbadała batyskafem dno Great Blue Hole, widocznego nawet z kosmosu wielkiego leja kresowego w Morzu Karaibskim. Znaleziono tam tylko śmieci, podobnie zresztą jak niegdyś w Rowie Mariańskim. Widocznie jest to już standard, gdy schodzi się poniżej poziomu, na jakim da się normalnie funkcjonować… ą

Mijający tydzień zapisał się w historii polskiej piłki. W ciągu 48 godzin ligowy światek wypluł na aut dwóch byłych selekcjonerów. Różnica tkwiła tylko w szczegółach: Adam Nawałka runął z piedestału, a Franciszek Smuda spadł z bardzo już niewysokiego konia.
Jako najważniejszych trenerów w kraju dzieliła ich przepaść. Smuda w roli opiekuna kadry poniósł najbardziej upokarzającą klęskę w jej nowożytnej historii – na polskich boiskach podczas najważniejszej imprezy, jaką kiedykolwiek organizowano nad Wisłą. Miał do dyspozycji wszystko, osiągnął wielkie nic, dorabiając się nowego przydomka „Dyzma”. Po wylaniu z reprezentacyjnej posady Franz nieustannie zbiera cięgi, ze spadkami z 2. Bundesligi i Ekstraklasy na czele, trudno się więc dziwić, że w końcu wylądował w drugoligowym średniaku i także tam nie zagrzał miejsca. Nawałka z kolei potrafił wykorzystać koniunkturę do maksimum. Z kadrowiczów – z pomocą szczęścia – na Euro 2016 wycisnął wynik ponad stan, konsekwentnie budując przy okazji własny mit. Dzięki temu „Ciepły”, jak nazywano go w czasie piłkarskiej kariery, wyszedł stosunkowo cało nawet z mundialowego Waterloo i trafił z najwyższą w historii ligi pensją do Lecha. I tu już bajka dobiegła końca, aczkolwiek takiego dalszego upadku jak w przypadku Smudy trudno się spodziewać.
Z elitarnego grona selekcjonerów na trenerskiej ławce aktywny pozostał więc już tylko Waldemar Fornalik, który bez problemów wyszedł z biało-czerwonej rzeki i odnalazł się w nowej-starej rzeczywistości najpierw w Ruchu, a teraz w Piaście. Fornalik, w przeciwieństwie do Nawałki i Smudy, potrafił szybko przestawić się z myślenia globalnego na lokalne, ba, niewykluczone zresztą, że poczuł ulgę po opuszczeniu tego piekiełka medialnych stołecznych gierek, którym nie potrafił się skutecznie oprzeć, co miało decydujące znaczenie dla jego reprezentacyjnej porażki.
Fornalik robi więc znów to, co potrafi najlepiej, a obecna dyspozycja Piasta wystawia mu jak najlepsze świadectwo, nawet z paskiem za mistrzowskie ogranie Nawałki w bezpośredniej konfrontacji. Zapewne on sam jest także ciekawy, jak teraz potoczą się losy jego małopolskiego (Fornalik, tak mocno już kojarzony ze Śląskiem, urodził się przecież w Myślenicach) krajana. Czy Nawałka pozostanie w szkoleniowym środowisku? A jeśli tak, to jak mocno będzie musiał spuścić z tonu zarówno w kontekście wysokości kontraktu, jak i liczebności sztabu, oraz słynnych wymagań tech-niczno-infrastrukturalnych. A może tym razem naprawdę wyląduje za Wielkim Murem? Bo w Ekstraklasie Król, przepraszam King, może być najwyraźniej tylko jeden.