Archiwa tagu: mundial blog

Żal mi Kamila Glika. Kto jak kto, ale akurat on nie zasłużył na to, by własnonożnie pozbawić się gry na mistrzostwach świata, podnieść ciśnienie Adamowi Nawałce, wprawić w stany lękowe kolegów z reprezentacji i wyrwać zbiorowy jęk z piersi kibiców.

Wypadek stopera okazał się jednak bezcenny w kontekście medialnym. Nagle na rzece lukru zalewającego cały kraj z Arłamowa, pojawiły się wyraźne fale. Zaczął się absurdalny wyścig na newsy i analizy, a stacje telewizyjne zaczęły ściągać na gwałt ekspertów, aby wyjaśnili ludności, czym jest więzozrost barkowo-obojczykowy, przy czym im więcej pomocy naukowych, ze szkieletami na czele, przytargali do studia, tym oczywiście lepiej. Do zdarcia nośników odtwarzano filmik, na którym Glik obrazowo pokazywał, co i gdzie mu wyskoczyło, przypominano dawne kontuzje, które skończyły się happy endem i rozkładano na czynniki pierwsze tembr głosu selekcjonera ogłaszającego kadrę, doszukując się w nim nut smutku, niepokoju i refleksji na temat przyszłości. Chyba tylko przez przeoczenie zabrakło animowanych scenek z nieszczęsną przewrotką, upadkiem, okrzykiem bólu i finałową podróżą kreskówkowego samolotu do Nicei po barwnym globusie (a przecież do wzięcia był gotowiec z Bielska-Białej z czołówki jednej z serii o „Bolku i Lolku”). W całej tej historii istotne były tymczasem tylko precyzyjne komunikaty sztabu medycznego oraz jedyny prawdziwy news, autorstwa bodaj TVN24, o tym, że profesor Pascal Boileau bynajmniej nie czeka na płycie lotniska we Francji, bo przebywa na urlopie, i polski stoper badania przejdzie nie we wtorek, jak pierwotnie informowano, a dopiero w czwartek. Cała reszta była tylko biciem piany.

I tak się to mieliło i młóciło, zamiast nowości echo grało, a nad wszystkim unosił się duch infantylizmu. Mundiale bowiem, podobnie jak Euro, cyklicznie potwierdzają powszechnie panującą opinię, że na piłce znają się wszyscy, i równie cyklicznie obnażają zakłamanie tego założenia. Na co dzień poważni publicyści i reporterzy, którzy radzą sobie w brudnych politycznych korytarzach, jeden po drugim wykładają się na zielonych boiskach. Bo o harataniu w gałę trzeba mieć jednak jakieś pojęcie nie tylko od święta, by po prostu nie wyjść na głupka. Zwłaszcza poza pasmem telewizji śniadaniowych, bo tam poprzeczka już nawet nie wisi, a leży poniżej poziomu morza i można zapewniać domowe gospodynie i domowych gospodarzy, że wywiad z Robertem Lewandowskim jest jedyną rozmową przed mundialem z tym zawodnikiem. Doprawdy, nie sposób się dziwić Polskiemu Związkowi Piłki Nożnej, że przed rozpoczęciem zgrupowania Biało-Czerwonych oficjalnie poinformował, że zbieranie autografów, robienie selfie i inne czynności zarezerwowane dla kibiców będą karane natychmiastowym odebraniem akredytacji. A i tak jeden delikwent podjął takie próby, za co został faktycznie wyrzucony za bramę. Takie mamy czasy, takich mamy dziennikarzy…

Z tym większymi więc obawami czekam na mundial. I to nie w kontekście tego, jak spisze się polska defensywa bez chłopaka z Jastrzębia, a tego, jak nam to media, zwłaszcza telewizyjne, opowiedzą i przeanalizują. Patrząc na zachłyśnięcie się samym faktem pokazywania mistrzostw i nachalne przypominanie tego faktu przy każdej, nawet najmniej fortunnej okazji, mam przeczucie, że telewizja może nam zafundować spektakl, w którym zapowiadane „4K” zamieni się w tysiące grzmiących „k” w domach kibiców. Bo przecież nie można wykluczyć, że któregoś dnia jednym z gości okaże się na przykład słynny specjalista od siatkarskich kontaktów międzynarodowych, a jednocześnie niedoszły prezes PZPN i PKOl.

No cóż, na taką okoliczność pozostaje tylko życzyć sobie i Państwu sprawnych potencjometrów w odbiornikach…

To zadziwiające, jak człowiek szybko przyzwyczaja do luksusów. Kto jeszcze pamięta, że pierwsze dni mundialu wymagały pewnego poświęcenia, by dotrwać do meczów rozgrywanych o północy?
Poziom i dramaturgia spotkań pochłonęły nas bez reszty. Godziny stały się nieważne, mistrzostwa zaczęły wyznaczać rytm życia, padły rekordy oglądalności w TVP, powstał miliard wpisów na portalach społecz-nościowych. I wciąż czekamy na więcej i więcej emocji.
R odzi się jednak pytanie. Co nas czeka  po finale, skoro już ostatnie dwa dni bezmeczowe dały nam się boleśnie we znaki? I do kogo skierujemy wtedy pytanie o to, jak żyć?

W meczu Ghany z Niemcami  w pewnym momencie na boisko wbiegł mężczyzna. Kamery pokazały go z daleka. ale dzięki fotoreporterom świat dowiedział się, że na ciele intruza widniały przypominające nazistowskie symbole rysunki oraz… numer telefonu i adres mailowy.
Wspomniany numer rozpoczynał się od 0048. Wyglądało więc na to, że doczekaliśmy się naprawdę polskiego akcentu na mundialowym boisku. I tak właśnie było.
Nasz portal ekstraklasa.net przeprowadził śledztwo. Biegaczem okazał się Leszek Ludomir, który  poleciał do Brazylii, ale miał bilet tylko w jedną stronę. Pewnie uznał, że powrót zapewnią mu procedury ekstradycyjne.

Świat się śmieje, a nam wstyd…