Pojęcie autoryzacji za granicą

Kategorie: Bez kategorii

Autoryzacja, to wyrażenie zgody przez udzielającego informacji prasie na publiczne rozpowszechnienie swej wypowiedzi w danej formie. Jest to oryginalny twór prawodawstwa polskiego.

W przypadku wywiadów pisanych, autoryzacja polega na wspólnym uzgodnieniu ostatecznego tekstu wywiadu przez osobę udzielającej autoryzacji i dziennikarza, przed jego publikacją.

W Niemczech autoryzacja przybiera postać obowiązku „pokazania tekstu informatorowi”. Obowiązek ten nie wynika jednak z treści ustawy, lecz z przepisów korporacji dziennikarskiej.

W 2011 roku Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu orzekł, że karanie za nieprzedstawienie materiału prasowego do autoryzacji w sytuacji, gdy jest on rzetelny i odpowiada w swej treści przeprowadzonemu wywiadowi, nie jest konieczne w demokratycznym społeczeństwie. W konsekwencji karanie za coś takiego jest sprzeczne z artykułem 10. Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Według Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, obowiązek informacyjny prasy powinien być ważniejszy, niż ochrona czyjejś reputacji, zwłaszcza, gdy sprawa tyczy się polityków, a wywiad nie został przeprowadzony z ukrycia, czy w jakiś inny podstępny sposób.

Ponad to według artykułu 10. Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, każdy ma prawo do wolności wyrażania opinii. Prawo to obejmuje wolność otrzymywania i przekazywania informacji bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe.

W 1999 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu orzekł, że dziennikarz nie może formułować krytycznych ocen tylko pod warunkiem, że wykaże ich prawdziwość. Trybunał stwierdził, że prasa ma obowiązek przekazywać w sposób odpowiedzialny informacje o wszystkich sprawach publicznie ważnych. Podkreślił ponadto, że swoboda dziennikarska dopuszcza także posłużenie się pewną przesadą, a nawet prowokacją. W związku z tym interwencja państwa musi być ograniczona w interesie demokratycznego społeczeństwa, aby prasa wciąż mogła pełnić rolę publicznego obserwatora i mogła przekazywać informacje o problemach wzbudzających publiczne zainteresowanie.

Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu uznał, że prasa może powoływać się na wiarygodność urzędowych dokumentów bez konieczności sprawdzania przez samą prasę, czy rzeczywiście są one wiarygodne. Poza tym, ze względu na konieczność dbania o swobodne otrzymywanie informacji, władze nie mogą wprowadzić ograniczeń w tej sprawie.

Ponadto stwierdzono, że chociaż prasa nie może przekraczać pewnych granic ustanowionych między innymi dla ochrony interesów państwa, takich jak jego bezpieczeństwo i integralność terytorialna, to jednak właśnie do prasy należy przekazywanie informacji dotyczących problemów politycznych, łącznie z takimi, które wprowadzają społeczne podziały. Prasa ma obowiązek przekazywania takich informacji, a ludzie mają prawo je otrzymywać. Wolność prasy daje społeczeństwu jeden z najlepszych środków ujawniania i formowania opinii na temat poglądów i postaw politycznych przywódców.

Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu podkreśla, że cały artykuł 10 Konwencji chroni prawo dziennikarzy do publikowania informacji o sprawach publicznie ważnych, pod warunkiem, że dziennikarze działają w dobrej wierze i na ścisłej podstawie faktycznej i prawnej oraz zapewniają wiarygodną i precyzyjną informację zgodnie z dziennikarską etyką.

Jeżeli chodzi o sprawy sądowe, to według Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, to prasowe relacje sądowe przyczyniają się do zachowania publicznego charakteru działalności sądów.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

*