Storczykarnia w Łańcucie

Kategorie: Bez kategorii

Tagi: , , , , , , ,

Mimo że powstała ponad 100 lat temu dopiero niedawno przywrócono jej pełną świetność. W Storczykarni w Łańcucie możemy podziwiać orchidee z całego świata m.in. z rodzaju Cattleya, Oncidium, Cymbidium, Dendrobium, czy Phalenopsis. Zdjęcia wyjątkowych kwiatów wykonali nasi Czytelnicy państwo Barbara i Adam Pindel z Tychów.

Warto wiedzieć, że pierwsza palmiarnia w Łańcucie powstała na przełomie XIX i XX w. Na polecenie Elżbiety i Romana Potockich przygotowała ją wiedeńska firma „Griedl”. Gromadzono tu rośliny egzotyczne. Na jej zapleczu jednak ogrodnik Alois Philipp wzniósł szklarnię, która pełniła początkowo funkcję zaplecza, gdzie prowadzono tu uprawę i hodowlę storczyków, od których szklarnie wzięły nazwę. Palmiarnia wkrótce przestała istnieć, ale Storczykarnia zyskała międzynarodową sławę. Podziwiał ją w 1923 r. Ferdynand, król Rumunii wraz z małżonką królowa Marią, a cztery lata później Ignacy Mościcki, prezydent Polski. W 1937 r. zwiedzał ją Jerzy, książę Kentu, przebywający wraz z małżonką księżną Mariną z kilkudniową wizytą w Łańcucie. Po II wojnie światowej Storczykarnię przejęło Państwowe Gospodarstwo Rolne, które kontynuowało uprawy do lat 80. Później jednak obiekt popadł w ruinę, resztkę z gatunków i odmian historycznej kolekcji storczyków zakupiło muzeum. Cały gmach Muzeum w Łańcucie przejęło w latach 90. i zaczęto ją odbudowywać. Najpierw powstała nowa kotłownia, potem w ramach projektu „Rewitalizacja zabytkowych budynków Maneżu, Kasyna i Storczykarni” współfinansowanego ze środków pochodzących z Norweskiego Mechanizmu Finansowego (2007-2009) przywrócono Storczykarni dawną świetność.

Obecnie to miejsce cenione i przez botaników i przez pasjonatów egzotycznych kwiatów. Storczykarnia składa się z części ekspozycyjnej, zaplecza (obejmuje trzy strefy klimatyczne) oraz letniej kawiarni. Obiekt wyposażony jest w nowoczesne urządzenia służące utrzymaniu optymalnych warunków do uprawy orchidei. W szklarni prezentowanych jest wiele rodzajów i gatunków storczyków. W ekspozycji można zobaczyć: gatunki naziemne, epility (rosnące na skałach) i gatunki nadrzewne (rosnące na konarach drzew) zwane epifitami. Zgromadzono tu współczesne krzyżówki wyhodowane przez człowieka i bardzo ciekawe storczyki botaniczne właściwe dla środowiska naturalnego, ukształtowane bez ingerencji ludzi. Znajdują się tu też historyczne gatunki i odmiany pochodzące z przedwojennej kolekcji Potockich oraz te, które wymienione zostały w słynnym opracowaniu pt. „Reichenbachia” z XIX wieku, przechowywanym w zbiorach Biblioteki Zamkowej w Łańcucie.

Zgromadzone tu okazy pochodzą z całego świata. Np. gatunki z rodzaju Dendrobium można spotkać na terenach tropikalnych i subtropikalnych, zarówno w Azji jak i Australii. Zazwyczaj zalicza się je do epifitów, chociaż zdarzają się wśród nich także rośliny naziemne. Ich cechą charakterystyczną są członkowate, zgrubiałe pędy nazywane pseudo bulwami, w których rośliny gromadzą wodę i substancje odżywcze. Dendrobium cechuje też ogromne zróżnicowanie form i rozmiarów, a także imponujące bogactwo barw i kształtów kwiatów. Phalenopsis (ćmówka) to grupa roślin obejmującą kilkadziesiąt gatunków, większość z nich w środowisku naturalnym występuje w Indonezji oraz Filipinach. (To najpopularniejszy storczyk trzymany w domu). Roślina osiąga zwykle do 70 cm wysokości. Wytwarza duże, skórzaste liście i zielone korzenie powietrzne. Kwiaty mogą mieć różną barwę. Termin kwitnienia storczyków z rodzaju Phalenopsis jest zróżnicowany. Cymbidium w naturze rośnie u podnóża Himalajów. Tworzy krótkie, cylindrycznie zgrubiałe pseudobulwy, otoczone pochwami liściowymi. Liście ma długie, wąskie, skórzaste. Ozdobą rośliny są długie, osadzone na sztywnych pędach, okazałe kwiatostany złożone z 10–25 kwiatów o średnicy 6–15 cm. W zależności od odmiany kwiaty mają różny kształt, wielkość i barwę: białą, oliwkowozieloną, różową, kremową, zieloną, czerwoną, kasztanową, nawet brązową. Istnieją też odmiany dwukolorowe. Storczyki z rodzaju Cattleya w naturze występują w Ameryce Południowej i Środkowej, są epifitami. Występują w różnych strefach klimatycznych. Ich kwiaty mogą osiągać nawet do 20–25 cm średnicy (są bardzo okazałe), pięknie pachną, ale stosunkowo nietrwałe. Storczyki z rodzaju Vanda rosną dziko w Indiach, Birmie, Tajlandii i Chinach. Rosną przytwierdzone do szorstkiej kory drzew, które mają mało liści. Ich korzenie (także ozdobne) chłoną dużą ilość wody, ale jednocześnie bardzo szybko przesychają. Oncidium (motylniki) w stanie naturalnym rosną głównie w Ameryce Południowej. Swoją nazwę zawdzięczają kwiatom, których kształt przypomina skrzydła motyli. Oncidium kwitnie w różnych terminach, a jego kwiaty mogą mieć rozmaite kolory. Kolejny rodzaj sabotki (łac. Paphiopedilum) występują w południowo-wschodniej Azji: w Indiach, Birmie, południowych Chinach, Tajlandii, Malezji, Indonezji, Filipinach aż po Nową Gwineę. Można je spotkać zarówno w górach na wysokości 2200 m n.p.m., jak i na nizinach; w wilgotnych lasach, na otwartych przestrzeniach, ale i na skałach.

W Storczykarni rosną też oplątwa brodaczkowata (mech hiszpański) i wiele odmian bromelii. Kolekcja jest systematycznie powiększana o nowe gatunki.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

*