Tam gdzie jest ciepło, bugenwile obficie porastają ogrody, skwery i… nieużytki. W chłodniejszym klimacie te piękne, egzotyczne pnącza wymagają sporej dbałości. Można hodować je w pojemnikach na tarasie, lub uprawiać w oranżeriach. Także jako bonsai.

Bugenwila (bugenwilla) czyli kącicierń (łac. Bougainvillea) to rodzaj roślin z rodziny dziwaczkowatych. Nazwa rodzaju wywodzi się od nazwiska admirała francuskiej marynarki Louisa Antoine’a de Bougainville, który jako pierwszy opisał te pnącza w 1768 roku. W sprzedaży najczęściej spotkać można: bugenwilę okazałą oraz bugenwilę gładką – osiągającą mniejsze rozmiary niż pierwszy gatunek. Ozdobą tego pnącza są (białe, kremowe, żółte, pomarańczowe, różowe, purpurowe lub fioletowe) przykwiatki przypominające kwiaty tak piękne, że wyglądają jak wykonane z kolorowej bibułki. Same kwiaty są niewielkie, białe lub różowe. (W naturalnym środowisku są zimozielonymi krzewami lub pnączami).

Bugenwile pochodzą z Ameryki Południowej (zwłaszcza Brazylii), nazywa się je „diablicami”. Różne gatunki bugenwili są oficjalnymi kwiatami Grenady, kilku powiatów na Tajwanie i w Malezji oraz miast na Filipinach i w Kalifornii. W klimacie podzwrotnikowym obficie porastają mury miast, ażurowe pergole i inne podpory. Wspinają się dzięki cierniom ukrytym w kątach liści. (Liczne kultywary i mieszańce są pozbawione cierni). Pnącza rosną bardzo szybko i w kwitną cały rok.

W naszym klimacie roślina ta uprawiana jest w pojemnikach i wystawiana w okresie letnim (od połowy maja, gdy temperatura nie spada już poniżej zera), kiedy to obficie kwitnie, na balkony i tarasy. Kwitnie bardzo długo, zazwyczaj przez całe lato. W uprawie doniczkowej w mieszkaniach żywotność bugenwili wynosi ok. 5 lat, gdyż później łodygi nadmiernie drewnieją i rośliny słabo kwitną, ale w oranżeriach mogą żyć 25-30 lat.

W Polsce w warunkach domowych są dość trudne w uprawie. Kochają słońce i potrzebują bardzo dużo światła. Gleba powinna być próchniczna, żyzna i stale wilgotna, jednak przy nadmiarze wilgoci roślina gubi liście i więdnie. Bugenwile są roślinami wapieniolubnymi, więc do podlewania dobra jest twarda woda wodociągowa. W okresie spoczynku zimowego lepiej trzymać je w chłodniejszym pomieszczeniu (jednak w temperaturze nie niższej niż plus 7 stopni Celsjusza), tracą wówczas liście, które odnawiają dopiero wiosną.

Rośliny uprawia się w pojemnikach z podpórkami. (W niezbyt dużych, przyciasnych doniczkach silniej kwitną, niż w dużych). Podczas sezonu wegetacyjnego trzeba zapewnić bugenwili dużo słońca. Preferuje południowe lub wschodnie stanowisko. (Na wiosnę warto przesadzić pnącza do większych doniczek). W sezonie, co dwa tygodnie należy je dokarmiać połową zalecanej dawki nawozów wieloskładnikowych. Przed kwitnieniem rośliny zrasza się wodą, aby roślina miała wystarczającą wilgotność, ustawia się doniczkę w pojemniku z wilgotnym torfem lub na kamieniach w podstawce z wodą. Czyszczenie liści jest zbyteczne.

Bugenwile rzadko chorują. Najczęściej są atakowane przez robaki glebowe, mszyce i niektóre larwy motyli, dla których są pożywieniem.

Aby bugenwilla zachowała zwartą, krzaczastą formę oraz zawiązywała dużo pąków kwiatowych, należy skracać jej pędy o jedną trzecią długości. Cięcie wykonuje się zazwyczaj pod koniec lutego. Pędy bugenwilli z czasem drewnieją.

Uprawia się najczęściej bugenwilę gładką (odmiany ‚Aleksandra’ i ‚Variegata’). Bougainvillea x buttina, to kolejny, nieco delikatniejszy gatunek, który dał początek wielu mniejszym odmianom o różnokolorowych przykwiatkach. Np. ‚Amethyst’ posiada cienkie jak papier przykwiatki w kolorze różowo-brzoskwiniowym. ‚Killie Campbell’, ‚Orange King’, ‚Golden Glow’ – te odmiany B. x buttina mają złoty i pomarańczowy odcień przykwiatków. Z kolei ‚Jamaica Red’ posiada purpurowe przykwiatki, a ‚Suprise’ ma kolor różowo-purpurowy, biały albo obydwa na raz (stąd jej nazwa).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

*