Szafirki lubią sąsiedztwo innych wiosennych roślin cebulowych tulipanów, hiacyntów, anemonów.

Kwiaty szafirków cebulowych roślin wiosennych mogą być szafirowe, fioletowe, jasnobłękitne lub białe. Sympatyczne niewielkie byliny ładnie prezentują się jako obrzeża trawników, intensywnie „niebieskie rzeki”, czy na rabatach tulipanowych i hiacyntowych.

Na świecie występuje ok. 30 gatunków szafirków. W stanie naturalnym żyją w północnej Afryce, Europie i południowo-zachodniej Azji. Szafirek drobnokwiatowy naturalnie występuje Europie środkowo-południowej od Bałkanów i Półwyspu Apenińskiego na północ do Białorusi, Polski, Niemiec i Francji. Ich kwiaty są niebieskie, kuliste, o białych brzegach, zebrane w gęste grona o wysokości ok. 8 cm. Bezwonne.

Szafirki są niewielkie, ale bardzo dekoracyjne i atrakcyjne ze względu na wczesny termin kwitnienia. Najbardziej rozpowszechnione są dwa gatunki o podobnej budowie roślin i porze kwitnienia: szafirek armeński (Muscari armeniacum) oraz szafirek groniasty (Muscari botryoides). Nazwa polska pochodzi od koloru, lecz teraz gama kolorystyczna tych roślin trochę się powiększyła.

Szafirki nie są roślinami wymagającymi, radzą sobie na przeważającej ilości stanowisk. Najlepsze warunki to żyzna, próchnicza, piaszczysto-gliniasta gleba, lekko wilgotna. Stanowisko słoneczne lub półcień. Cebulki sadzi się na głębokości ok. 5 cm, a przesadza się możliwie jak najczęściej ze względu na dość szybki przyrost cebul przybyszowych. Zaleca się również usuwać przekwitłe kwiaty, co zapobiegnie wytwarzaniu się nasion, co bardzo osłabia roślinę. Podlewanie kończymy pod koniec maja, gdyż wówczas roślina przygotowuje się do spoczynku. Szafirki można także posadzić w mieszkaniu (poprzez pędzenie), wcześniej trzymając je w chłodnym pomieszczeniu (lubią umiarkowane podlewanie) a następnie ok. grudnia, stycznia przenosimy do cieplejszego miejsca (ok. 12-15 st. C), gdzie po kilku tygodniach zakwitną. W zbyt ciepłym miejscu wypuszczą tylko liście.

Szafirki są znakomite do ogrodów skalnych, a także na obwódki, czy rabaty. Pięknie wyglądają także posadzone grupami na trawniki i jako dodatek kolorystyczny pod krzewy ozdobne. Możemy utworzyć z szafirków „niebieskie rzeki”, idealne do ogrodów naturalistycznych lub krajobrazowych. Pięknie prezentują się na rabatach kwiatowych z tulipanami, hiacyntami, czy anemonami. Bardzo ciekawe odmiany to: szafirek armeński ‚Valerie Finnis’ (odcień bladobłękitny) i sz. armeński ‚Siberian Tiger’ (kwiaty białe). Białe kwiaty ma też sza. Inne odmiany szafirków mogą mieć grona dwukolorowe białe od góry i ciemnogranatowe u dołu.

Cebulki sadzimy do gruntu we wrześniu lub październiku, w rozstawie 8 – 10 cm. Szafirek zakwitnie w kwietniu i maju, wykopujemy cebulki w czerwcu i lipcu, może też zimować w gruncie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

*