Przedstawiamy ciekawe formy iglaków, które gdy inne rośliny przebarwiają się jesiennie zachowują piękną zieleń: sosny koreańską i drobnokwiatową, świerk wężowy i kłujący, daglezję zieloną, cyprysika nutkajskiego.

Świerk kłujący ‚Glauca’ (in. świerk srebry) pochodzi z górzystych regionów zachodniej części Ameryki Północnej. Został znaleziony dopiero w 1862 r. i wkrótce po tym wprowadzony do uprawy w Europie, gdzie szybko zyskał powszechne uznanie.

Drzewo to osiąga 30-40 m wysokości, chociaż w naszych warunkach klimatycznych nie przekracza zwykle 20 m. Tworzy bardzo ładne, gęste, regularne, stożkowate korony. Większe gałęzie wyrastają z pnia niemal pod kątem prostym. Igły są dość sztywne i kłujące. U formy pierwotnej ich barwa jest ciemnozielona, ale takie typy są coraz rzadsze. Przeważnie igły są mniej lub bardziej zielononiebieskie, a u wielu odmian ogrodowych niebieskie lub srebrzysto niebieskie. Świerk kłujący jest drzewem bardzo wytrzymałym na niskie temperatury i na susze. Odznacza się również wysoką odpornością na zanieczyszczenia powietrza. Dobrze rośnie w miastach. Jest mało wymagający w stosunku do gleby i utrzymuje się nawet na bardzo suchych glebach piaszczystych i żwirowatych. Natomiast bardzo źle znosi zacienienie i powinien być sadzony tylko miejscach słonecznych. Świerk kłujący wykorzystywany jest jako krzew lub drzewo ogrodowe – na szpalery i żywopłoty chroniące przed wiatrem i nadmiernym nasłonecznieniem. W parkach i w zieleni osiedlowej najlepiej sadzić go pojedynczo lub w luźnych grupach, tak aby rośliny przez wiele lat nie ocieniały się wzajemnie i zachowywały pełne ugałęzienie koron. Gatunek ten stosowany jest również na choinki bożonarodzeniowe. Z kolei ciekawa odmiana świerka pospolitego nazywana również świerkiem wężowym rośnie drzewiasto. Korona jest bardzo luźna złożona z długich pojedynczych pędów mało rozgałęzionych, igły są grube, twarde nawet do 3 cm długości, przypominają igły świerka kłującego. Istnieje wiele podtypów tej odmiany z uwagi na rozmnażanie siewne. Oryginalny kształt tego świerka oraz jego wielkość pozwala na nasadzenia go w parkach, skwerach zieleni miejskich, a także w większych ogrodach.

Jodła koreańska to malownicze, zimozielone drzewo, świetnie nadające się do niewielkich ogrodów. Jest prawdziwym obiektem pożądania wśród miłośników drzew iglastych. Przez wiele lat jodła koreańska rośnie bardzo wolno. Główną jej zaletą jest zawiązywanie przepięknych fioletowo-niebieskich szyszek już przy zaledwie metrowej wysokości. Jest wytrzymała na mróz i dość odporna na niekorzystne warunki środowiska. W Polsce dorasta do 8 m. Charakteryzuje się powolnym wzrostem i w wieku 30 lat może osiągnąć zaledwie 3-4 m wysokości. Ze względów praktycznych i ekonomicznych lepiej jest kupować mniejsze egzemplarze rośliny (30-40 cm wysokości). Łatwiej je przetransportować, szybciej zaaklimatyzują się w glebie i są tańsze. Wymaga gleba: przepuszczalnej i wilgotnej gleby, stanowiska słonecznego. Nadaje się do przydomowych ogrodów, na wrzosowiska, do miejsc eksponowanych. Popularne odmiany: ‚Aurea’, ’Silberlocke’, „Nana’ (miniatura), ‚Green Giant’ i ‚Tundra’.

Cyprysik nutkajski ‚Pendula’ to jedna z najładniejszych, płaczących form roślin iglastych, o dosyć silnym wzroście. Osiąga po 10 latach ok. 3 m wysokości. Ulistnienie zielone, pędy boczne i wierzchołek zwisające. Wymagania glebowe i wilgotnościowe przeciętne. Piękna roślina, prezentująca się najlepiej w soliterowych nasadzeniach, w wyeksponowanych miejscach.

Gałęzie odstają od pnia pod kątem prostym, a ich dalsze rozgałęzienia silnie zwisają, nadając wąskostożkowatej koronie charakterystyczny pokrój. Zabarwienie łuskowatych igieł matowo- lub szarozielone. Szyszki są kuliste, średnicy ok. 1 cm, brązowe i pokryte sinym, woskowatym nalotem.

Cyprysik nutkajski występuje naturalnie w wąskim pasie zachodniego wybrzeża Ameryki Północnej – od Alaski do Oregonu. Może rosnąć na bardzo dużych wysokościach – doskonale znosi niskie temperatury. W krajach Europy Zachodniej w wilgotnym klimacie czuje się bardzo dobrze. W Polsce wciąż obsadzany dość rzadko. Choć jest cennym drzewem parkowym, a także – ze względu na niezwykły pokrój – polecany jest do dużych, przydomowych ogrodów i do zieleni osiedlowej.

Daglezja zielona (in. jedlica Douglasa, jedlica zielona, jedlica Menziesa) to drzewo iglaste z rodziny sosnowatych. W naturze rośnie na zachodnich obszarach Ameryki Północnej, od Kolumbii Brytyjskiej w Kanadzie aż do Kalifornii, gdzie porasta nadbrzeżne niziny i tereny górskie.

To jedno z najszybciej rosnących drzew iglastych. W swojej ojczyźnie może osiągać ponad 100 m wysokości, w Polsce – ze względu na zimniejszy klimat i krótszy okres wegetacyjny – rośnie wolniej, ale i tu znane są okazy o wysokości 45 m. Daglezja jest długowieczna (żyje kilkaset lat). Młode drzewa mają pokrój szeroko stożkowy i rosnąc na otwartym terenie mogą długo pozostawać nisko ugałęzione. To cenne drzewo polecane do większych parków i dużych ogrodów w stylu naturalistycznym i leśnym oraz zadrzewień krajobrazowych, szczególnie tam, gdzie zależy nam na szybkim uzyskaniu wysokich drzew. Najlepiej rośnie na słonecznych stanowiskach oraz żyznych, głębokich i dostatecznie wilgotnych, próchniczych glebach o odczynie lekko kwaśnym, choć jest rośliną tolerancyjną i dość łatwo przystosowuje się do środowiska. Ze względu na głęboki system korzeniowy jest odporna nawet na dość długie okresy suszy. W polskich warunkach klimatycznych jest całkowicie odporna na mróz. Niestety daglezja zielona jest wrażliwa na zanieczyszczenia powietrza, w związku z tym nie nadaje się do sadzenia w okręgach przemysłowych i w dużych miastach, szczególnie w pobliżu większych ciągów komunikacji samochodowej.

Zdjęcie czołówkowe: Ogrody „Kapias”, po lewej m.in. cyprysiki nutkajski i tępołuskowy.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

*