Zawilec wieńcowaty ma piękne czarnogranatowe pręciki i słupki

Zawilce, czyli anemony, sprawdzą się nie tylko w ogrodzie wiosennym. Część gatunków kwitnie latem i jesienią. Pięknie wyglądają w nasadzeniach grupowych z innymi kwitnącymi bylinami, czy w leśnych zakątkach naturalistycznych.

Anemony (rodzina jaskrowate: Ranunculaceae) występują dziko na całej kuli ziemskiej, w klimacie chłodnym i arktycznym, także w obszarach górskich. To ok.140 gatunków. W Polsce w naturze występuje zawilec gajowy i z. żółty oraz z. narcyzowaty i z. wielkokwiatowy (gatunki chronione). W ogrodach to niezbyt trudne w uprawie kwitnące byliny. Są spokrewnione z wiosennymi jaskrami, ciemiernikami, przylaszczkami, sasankami. Lubią swoje towarzystwo.

Zawilec powabny (in. zawilec grecki) Anemone blanda kwitnie wiosną. Jego piękne niebieskie kwiaty są ozdobą leśnych zakątków ogrodu takich jak miejsca pod drzewami i krzewami liściastymi. Lubi stanowisko słoneczne lub częściowo ocienione. Wymaga gleby przewiewnej, próchnicznej i wilgotnej. Kwitnie bardzo obficie w kwietniu, a gdy wiosna jest ciepła, nawet w marcu. Podobne do stokrotek kwiaty są duże nawet do 5 cm średnicy. Bulwiaste korzenie sadzimy w sierpniu i wrześniu. Przed wysadzeniem muszą być moczone w ciągu nocy w ciepłej wodzie. Bulwy sadzimy na głębokości ok. 5 cm zawsze wklęsłą stroną do góry. Odległość między posadzonym bulwkami powinna wynosić ok. 10 do 15 cm. Roślina szybko się rozmnaża przez siew i potomne bulwki. Jest odporna, rzadko choruje. W ogrodzie najlepiej wygląda na niskich rabatach bylinowych, np. z tulipanami, hiacyntami, szafirkami.

Anemone coronaria, zawilec wieńcowy (in. z. wieńcowaty, z koronowy) pięknie wygląda w kompozycjach z innymi wiosennymi kwiatami, np. cebulowymi. Wymaga ciepłego, zacisznego stanowiska w słońcu lub w miejscu lekko zacienionym. Potrzebuje próchnicznej przepuszczalnej, zasadowej lub lekko kwaśnej gleby. Z rozgałęzionej bulwy wyrastają duże głęboko podzielone liście i kwiaty, bardzo często pełne (do 10 cm średnicy) w kolorze od białego do czerwonego i fioletowego na wysokiej szypułce. Uprawiany jest również na kwiaty cięte, zbiera się je do wazonu, gdy pąki są już prawie otwarte. Ozdoba są czarno-granatowe pręciki i słupki, które kontrastują z kolorem płatków. Kwitnie ok. 4 tygodni. Uwaga, roślina często przemarza, dlatego najlepiej sadzić ją na początku kwietnia. Bulwy moczy się w letniej wodzie i sadzi na głębokość 8 cm. Wykopujemy je we wrześniu i przechowujemy w wilgotnym torfie. Roślina jeśli ma odpowiednie warunki rzadko choruje. Uprawia się go w ogrodach skalnych i leśnych.

Anemone nemorosa, zawilec gajowy  lubi miejsca zacienione, o leśnym charakterze. Potrzebuje wilgotnej, przepuszczalnej, próchnicznej gleby. W okresie spoczynku toleruje przesuszenie podłoża. Z niewielkich kłączy wyrastają bujne, dekoracyjne liście. Białe kwiaty otwierają się w marcu i kwietniu. W czerwcu część nadziemna rośliny zanika. Zawilec gajowy tworzy rozległe zadarniające kobierce i szybko się rozprzestrzenia. Nie wymaga żadnej pielęgnacji, kwiaty są ozdobą wczesną wiosennego ogrodu. Roślina jest odporna na szkodniki i choroby, świetnie sprawdza się jako bylina zadarniająca (należy unikać sąsiedztwa bardziej ekspansywnych gatunków). Ciekawe odmiany ‚Alboplena’, pełne kwiaty w kolorze białym; ‚Alleni’ kwiaty duże w odcieniu lawendy,  ‚Royal  Blue’ ciemno niebieskie, ‚Rosea’ – różowe.

Anemone x hybrida, zawilce mieszańcowy (z. japoński) potrzebuje pół cienistego, wilgotnego stanowiska, nie lubi miejsc oświetlonych popołudniowym słońcem. Potrzebuje gleby przepuszczalnej, próchnicznej i wilgotnej. Liście są duże, podobne do liści winobluszczu, kwiaty mają 6 cm średnicy są białe różowe lub czerwone na bardzo wysokiej łodydze. Korzenie rośliny sięgają bardzo głęboko do 50 cm w głąb. Najlepiej sprawdzi się do nasadzeń naturalistycznych, na rabaty i na kwiat cięty. Szybko się rozmnaża przez rozłogi (roślina agresywna), zwarte kępy należy od czasu do czasu prześwietlać. Na zimę wymaga okrycia, co najmniej na 20 cm, szczególnie młode rośliny. Rozmnażamy poprzez sadzonki korzeniowe powstające jesienią, lub z nasion wysiewanych do gruntu latem i jesienią. Podział brył korzeniowych należy przeprowadzać wczesną wiosną. Roślina jest odporna, rzadko choruje. Sprawdzi się w towarzystwie traw ozdobnych i innych bylin kwitnących pod koniec lata, także w miejscach zacienionych obok krzewów, (iglaków) i paproci.

Ciekawe odmiany z. mieszańcowego to ‚Alice’ o półpełnych kwiatach w kolorze różowym; ‚Honorine Jobert’ wysoka odmiana o białych kwiatach.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

*