Paprocie mają dwa rodzaje liści: z zarodnikami i płonne czyli asymilacyjne.

Mało roślin może pochwalić się takim bogactwem gatunkowym, jak reprezentowane przez ponad 10 tys. gatunków paprocie. Mimo że niewiele z nich nadaje się do uprawy w mieszkaniach, to warto po nie sięgnąć, bo skutecznie oczyszczają powietrze w domu.

Paprocie w uprawie doniczkowej to rośliny Air so Pure – skuteczne oczyszczacze powietrza, ale są kapryśne. Należy im zapewnić wysoką wilgotność powietrza i podłoża oraz półcieniste stanowisko. Aby zwiększyć wilgotność powietrza wokół roślin można je często spryskiwać wodą albo ustawić doniczkę na podstawce wypełnionej kamykami lub żwirem i wodą, tak by dno i otwory odpływowe doniczki nie dotykały lustra wody. Można też doniczkę z rośliną wstawić do większej osłonki, a przestrzeń między ściankami wypełnić wilgotnym torfem lub mchem. Rośliny należy regularnie podlewać, najlepiej niewielkimi dawkami odstanej wody. Podłoże nie powinno być mokre ani przeschnięte. Najlepsze do uprawy jest specjalistyczne podłoże do paproci lub podłoże uniwersalne z domieszką torfu, o odczynie lekko kwaśnym lub obojętnym. Paprocie wymagają nawożenia specjalistycznymi nawozami dla paproci lub niewielkimi dawkami nawozów dla roślin o dekoracyjnych liściach. Nie wolno też przenawozić roślin. Paprocie lubią sąsiedztwo mchów, włożone do osłonki skutecznie zakwasza podłoże.

Popularna paproć doniczkowa orliczka kreteńska ma długie, palczasto ułożone na szczytach łodyżek liście i osiąga niewielkie rozmiary, dlatego znakomicie nadaje się do ozdoby małych pomieszczeń (np. odmiany ‚Albolineata’ czy ‚Major’).

Flebodium Blue Star ma srebrzysto-szare liście, zapewnia w domu „dobrą atmosferę”. Co ciekawe, podlewając roślinę wodę należy wlewać przy ściance doniczki. Podlewanie środka rośliny może spowodować jej „wyłysienie”, gdyż właśnie w tym miejscu paprotce wyrastają nowe liście.

Nefrolepis wyniosły (n. wysoki), to paproć najczęściej uprawiana we wnętrzach. Jej długie, zwisające liście zdobiły już mieszkania naszych babć oraz prababć, i nadal nic nie straciły ze swojej atrakcyjności. Jego kuzyn nefrolepis sercolistny ‚Duffii’ ma oryginalne liście złożone z okrągłych soczyście zielonych listków. Nefrolepis preferuje wilgotne powietrze oraz półcieniste stanowisko i nie znosi przesuszania podłoża. Mimo to poradzi sobie w mieszkaniach ogrzewanych. Świetnie oczyszcza powietrze.

Z kolei davallia tyermanii to nietuzinkowa, niska, wolno rosnąca paproć pochodząca z Wysp Kanaryjskich, tworzy urocze, zwarte kępki ciemnozielonych, błyszczących, podwójnie pierzastych liści. Jej dodatkową ozdobą są futrzaste kłącza, które rozrastając się tworzą przedziwne formy. Wyglądem przypominają owłosione odnóża egzotycznego pająka, które oplatają brzegi doniczki. Do uprawy najlepsza będzie ziemia do paproci wymieszana z drobno potłuczoną korą lub wermikulitem.

Podobne do orliczki oczekiwania ma bardzo lubiane, adiantum klinowate, którego listki o nietypowym, niemal okrągłym kształcie, są ułożone wzdłuż cienkich, wzniesionych i przewieszających się w połowie łodyżek. (Z kolei odmiana ‚Fragrans’ ma listki trójkątne, powcinane na brzegach). Adiantum to ciekawy element dekoracyjny niewielkich pomieszczeń.

Liście kolejnego przedstawiciela paproci: zanokcicy gniazdowej są intensywnie zielone, posiadają charakterystyczny ciemny nerw przechodzący przez środek, osiągają długość do jednego metra, przy szerokości do 25 centymetrów. Doniczka w uprawie zanokcicy powinna być dość mała, w zbyt dużej – wolniej rośnie.

Szczególnymi wymaganiami charakteryzuje się też płaskla czyli tzw. łosie rogi (epifit), niezwykle atrakcyjna paproć, która najlepiej prezentuje się w wiszących pojemnikach. Łacińska nazwa– Platycerium – pochodzi od greckich słów: platys – szeroki i keras – róg. Ta paproć dobrze rośnie na kawałku pnia bądź kory, ale można ją też posadzić w zwykłej doniczce, znakomicie nadaje się do ogrodów zimowych.

Łosie rogi rosną powoli, wytwarzają dwa rodzaje liści: dolne są płatowate, ułożone dachówkowato, tworzące rodzaj podstawy dla długich, wciętych liści asymilacyjnych, na których znajdują się skupienia zarodni z zarodnikami. Te drugie liście kształtem przypominają łosie rogi (stąd potoczna nazwa rośliny), wyrastają ze środka rośliny i rozkładają się na wszystkie strony. Nie wolno liści nabłyszczać! Nie należy też ścierać z nich kurzu, ponieważ niszczy się w ten sposób drobniutkie włoski, które je pokrywają i pomagają roślinie znosić suche powietrze.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

*