Egzotyczne różaneczniki z podrodzaju Vireya to duma „Royal Botanic Garden” w Edynburgu.

Dziś pierwszy dzień wiosny, ale nie możemy cieszyć się podróżami czy wolnym powietrzem – dlatego zachęcamy do wirtualnych odwiedzin jednej z największych kolekcji roślin na świecie – w Edynburgu. Na zdjęciach naszej Czytelniczki Doroty Rzepniewskiej.

Ciekawe byliny: trójlist (z prawej) i cyklamen.

„Royal Botanic Garden” w Edynburgu (stolicy Szkocji) powstał ok. 350 lat temu. Dziś ma jeszcze trzy filie w Benmore, Dawyck i Logan. To jedna z największych i najbogatszych kolekcji roślin na Ziemi. Na uwagę zasługuje m.in. 10 szklarni (w tym palmiarnie: wiktoriańska „Temperate” i tropikalna, gdzie zobaczymy 10 różnych stref klimatycznych, od tropików po pustynię i prawie 3 tys. egzotycznych roślin z całego świata), ogrody skalne, zakątki leśne, czy szkockie kolekcje narodowe.

Sasanki to zwiastuny wiosny.

Szkocką dumą jest zwłaszcza kolekcja różaneczników. Od końca XIX w. ogród jest światowym ośrodkiem badań nad różanecznikami (rodzaj obejmuje ok. 1000 gatunków). Kolekcje czterech ogrodów – Edynburga, Benmore, Dawyck i Logan – są jednymi z najbogatszych na świecie. W Szkocji rośnie połowa znanych odmian i gatunków uprawianych w ogrodach, większość rosnących w naturze w strefie umiarkowanej i jedna trzecia tropikalnych. Ponad 300 gatunków, należy do podrodzaju Vireya (to największa kolekcja na świecie). Co ciekawe ci mieszkańcy gór Azji Południowo-Wschodniej najbardziej lubią chłodne, wilgotne środowisko, ale nie są jednak mrozoodpornymi roślinami.

Ciemiernik czerwonawy to również roślina wiosenna.

Także inne kolekcje drzew rosnących w ogrodzie są świadectwem umiejętności całych pokoleń ogrodników, którzy zajmowali się nim przez stulecia. Najstarsze drzewa spośród 3,5 tys. rosnących w ogrodzie (to ok. 700 gatunków) to m.in. kasztan jadalny; cedr libański, który pochodzi z 1826 r. oraz niezwykle rzadki gatunek endemicznego szkockiego jarząbu (łac. Sorbus pseudomeinichii).

W najwyższym punkcie ogrodu z punktu widokowego zobaczymy ogród skalny i spektakularną panoramę Edynburga. Znajduje się tu kolekcja ponad 5 tys. roślin górskich z całego świata, w tym pochodzących ze skał arktycznych, czy suchych siedlisk śródziemnomorskich. Rośliny pochodzą z Chile, Chin, Europy, Japonii, Ameryki Płn. i Płd.

Wiosną kwitną piękne kolorowe rośliny cebulowe, w tym narcyzy, przebiśniegi i krokusy. Późną wiosną i wczesnym latem kwitną różaneczniki i byliny z obszarów górskich, od europejskiej sasanki po penstemony (szkarłatki) z Ameryki Północnej. Jesienią następuje kwitnienie wielu odmian zimowitu jesiennego (łac. Colchicum), a sosna pospolita ‚Aurea’ (łac. Pinus sylvestris) zmienia kolor igieł z zielonego na złotożółty.

W szklarniach zobaczymy np. egzotyczne lilie i inne ciekawe rośliny wodne.

Ogród leśny rozbudowano w latach 30. i 40. XX w. Posadzono tu duże drzewa iglaste, aby stworzyć odpowiedni mikroklimat dla różaneczników i innych krzewów kwaśnolubnych. Rośnie tu m.in. sekwoja przybrzeżna (łac. Sequoia sempervirens) – jeden z najwyższych drzew na świecie. Krąg gigantycznych sekwoi (łac. Sequoiadendron giganteum) tworzy klimat gotyckich katedr i jest popularnym miejscem, gdzie organizowane są wesela na świeżym powietrzu. Sekwoje posadzono w latach 20. XX w. i już osiągnęły wysokość ponad 20 m. W 1990 r. zakątek został nazwany ku czci John’a Muir’a Grove’a, urodzonego w Szkocji pisarza, odkrywcy i ekologa, który założył systemy parków narodowych w USA.

W ogrodzie leśnym rośnie wiele gatunków drzew iglastych zagrożonych zaginięciem. Z kolei liściaste jarząby i brzozy, (które jesienią tworzą niepowtarzalny koloryt) tu sąsiadują z magnoliami z Azji i Ameryki Północnej. W innych zakątkach leśnego ogrodu spotkamy gigantyczną lilię himalajską (łac. Cardiocrinum giganteum), która kwitnie wczesnym latem i tworzy architektoniczne główki nasienne, które przetrwają całą zimę. Jeśli chodzi o byliny spotkamy tu ciekawe trójlisty pochodzące m.in. z Ameryki Północnej, niezwykłe niebieskie maki himalajskie (łac. Meconopsis), a także hosty i lilie.

Stworzono tu ciekawe zakątki mikrosiedlisk. Utworzone zostały przy użyciu kłód dębu, korzeni sosny, czy bloków torfu. To idealne środowisko dla wrzosów i wrzośców, czy pięknych jesiennych goryczek, czy wiosennych pierwiosnków.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

*