Barwinek pospolity, ma ciekawe kwiaty skrętne w kierunku przeciwny do ruchu wskazówek zegara.

Niewysokie rośliny sprawdzą się w ogrodach skalnych i na murkach kwiatowych posadzone w szczelinach miedzy kamieniami. Nadają się też na rabaty i na obrzeża zbiorników wodnych. Poznajmy kwitnące wiosną niskie byliny, które tworzą poduszki i dywany.

Skalnica Arendsa ‚Carpet Purple’.

Nietrudną w uprawie rośliną zadarniającą jest popularny barwinek pospolity, który najczęściej ma kwiaty koloru fioletowo-niebieskiego i zimozielone liście o barwie ciemnozielonej. Ciekawe kultywary to: ‚Alba’ – o białych kwiatach; ‚Argenteovariegata’ – o biało-pstrych liściach, (odmiana wolno rosnąca); ‚Aureovariegata’ – liście żółto-pstre; ‚Bowes Variety’ – odmiana o większych kwiatach, bujniej rosnąca, ale bardziej zwarta ze względu na krótsze rozłogi; ‚Rosea’ – o różowych kwiatach i wolniejszym wzroście; oraz ‚Cahill’ – odmiana o pstrej, żółtej barwie liści z zielonym brzegiem blaszki. barwinek kwitnie w marcu i kwietniu. Barwinek lubi żyzną glebę i stanowisko półcieniste. Nadaje się do uprawy jako roślina rabatowa oraz okrywowa. Pędy są trwałe i dlatego mogą być używane jako uzupełnienie różnych kompozycji florystycznych.

Żagwin ogrodowy rozmnaża się z sadzonek lub przez podział bryły korzeniowej.

Kolejna ciekawa bylina tworząca „poduchy” pędów to skalnica  Arendsa. Mieszaniec powstał przez krzyżowanie wielu gatunków skalnic, rosnących dziko w Europie i Azji.

Bylina tworzy zimozielone poduszki wysokości ok. 10 cm, złożone z rozetek 4–5 cm średnicy. Liście są klinowate, głęboko powcinane, soczyście zielone. Roślina kwitnie od maja do czerwca. Kwiaty o średnicy do 1,5 cm osadzone są po kilka na pędach wysokości 20 cm. Początkowo płatki są karminowo-różowe, a w miarę przekwitania bledną. Roślina potrzebuje miejsca półcienistego, choć rośnie też na stanowiskach słonecznych. Podłoże powinno być żyzne, próchnicze, wapienne oraz dość wilgotne. Roślina nie lubi suszy ani zbyt wilgotnego podłoża. Jest nieco wrażliwa na mrozy – na zimę warto ją okryć (niektóre odmiany są całkowicie odporne).

Istnieje wiele ciekawych odmian różniących się barwą kwiatów i kształtem rozetek. Ich kwiaty mogą być: białe: ‚Findling’, ‚Carpet White’, ‚Pixi White’, ‚Weisszwerg’; jasnoróżowe, ‚Blutenteppich’, ‚Ice Colours Strawberry Creme’; ciemnoróżowe, np. ‚Harder Zwerg’; czerwone: ‚Czerwona późna’, ‚Pixi Pan Red’, ‚Highlander Red’, ‚Alpino Rose’, ‚Red’, ‘Peter Pan’ (niskie pędy kwiatostanowe); ciemnopurpurowe: ‚Carpet Purple’, ‚Triumph’.

Pięć najpopularniejszych roślin na skalniaki wiosenne to: floks szydlasty, ubiorek wiecznie zielony, gęsiówka kaukaska, smagliczka skalna i żagwin ogrodowy.

Do kwitnących, wiosennych bylin „dywanowych” możemy też zaliczyć, floksa szydlastego, (in. płomyk szydlasty). W środowisku naturalnym występuje w Ameryce Północnej, a w wielu rejonach świata jest uprawiany jako roślina ozdobna. Należy do grupy pięciu podstawowych bylin, sadzonych w ogródkach skalnych w Polsce (obok ubiorka wiecznie zielonego, gęsiówki kaukaskiej, smagliczki skalnej i żagwinu ogrodowego.

Floks to roślina darniowa o pokładających się pokroju, tworząca niskie (do 10 cm wysokości), gęste kobierce. Łodygi są cienkie, gęsto rozgałęzione, a liście drobne, lancetowate, ułożone naprzeciwlegle. Floks kwitnie obficie od kwietnia do maja. Kwiaty są drobne, promieniste i mają barwę białą, różową lub fioletową.

Floks szydlasty jest mało wymagający i łatwy w uprawie. Roślina preferuje stanowiska słoneczne, ale może rosnąć również w półcieniu. Optymalna jest gleba piaszczysta i przepuszczalna, jednak gatunek ten jest tolerancyjny pod tym względem i z powodzeniem może być uprawiany w większości typów podłoży ogrodowych. W czasie większej suszy floksy szydlaste należy podlewać. Po przekwitnięciu należy roślinę przyciąć. Zabieg wykonuje się poza okresem kwitnienia. Gatunek łatwo można rozmnożyć przez podział roślin lub z sadzonek (szybko się ukorzenia).

Płomyk szydlasty, in. floks szydlasty.

Z kolei żagwin ogrodowy nazywany czasami obrecją ogrodową to mieszaniec powstały w wyniku skrzyżowania żagwinu zwyczajnego z innymi gatunkami z tego rodzaju. To niska roślina darniowa tworząca szeroko ścielące się i gęste kobierce o wysokości do 10 cm. Liście są pojedyncze, matowo-zielone, grubo-ząbkowane, owłosione; kwiaty drobne, różowo-fioletowe zebrane w krótkie grona. Żagwin kwitnie bardzo obficie od kwietnia do czerwca. Wystarcza mu przeciętnie żyzna gleba, powinna być średnio wilgotna, przepuszczalna i mieć zasadowy odczyn. Wymaga słonecznego stanowiska. Jest wytrzymały na mróz, często jednak jego pędy uszkadzane są przez zimne wiatry i słońce.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

*