Kasztanowiec czerwony kwitnie później od k. zwyczajnego i jest wrażliwszy na mróz.

Kasztanowce białe zdobią parkowe aleje, tereny przydrożne. W ogrodach sadzimy odporne m.in. na spaliny i szkodniki kasztanowce czerwone o kwiatach w kolorze malinowym. Nowością są ciekawe odmiany kasztanowców drobnokwiatowych o pokroju krzewów.

Drzewo kasztanowca białego jest efektowne o każdej porze roku – w czasie rozwijania młodych liści (walorem jest ich wczesny rozwój), kwitnienia, owocowania i przebarwiania liści.

Rodzaj kasztanowce obejmuje m.in. najpopularniejszego w Polsce k. białego (in. k. zwyczajnego, pospolitego), który pochodzi z Półwyspu Bałkańskiego; kasztanowca czerwonego (powstał przypadkiem w XIX w., w Niemczech, to mieszaniec k. pospolitego i pochodzącego z Ameryki k. krwistego); kasztanowca żółtego (sadzony w ogrodach botanicznych) i k. drobnokwiatowego.

Kasztanowiec pospolity jest często stosowany w Polsce w nasadzeniach parkowych, alejach, na obrzeżach dróg, bulwarów, promenad i placów. Przy planowaniu uprawy kasztanowca uwzględnić należy osiągane przez drzewo rozmiary. Odstęp między sadzonkami powinien wynieść co najmniej 12 m (taki jest zalecany dla nasadzeń alejowych). Gatunek rosnąć może niemal w każdej glebie z wyjątkiem miejsc bardzo mokrych, suchych, zasolonych oraz gleb torfowych. Dobrze sobie radzi w warunkach miejskich, także w miejscach, gdzie są ograniczone warunki rozwoju systemu korzeniowego z powodu sąsiedztwa zabudowy lub ulic. Opisano ok. 20 odmian uprawnych k. pospolitego, przy czym niemal wszystkie to unikaty, przynajmniej w Polsce bardzo rzadko spotykane, co najwyżej tylko w kolekcjach dendrologicznych. Ciekawe odmiany: ‚Baumanii’ – kwiaty pełne, ‚Digitata – ma palczaste liście i ‚Pyramidalis’ – pokrój kulisty.

Kasztanowiec drobnokwiatowy spotkamy np. w Ogrodzie Botanicznym w Zabrzu.

Od swego europejskiego rodzica k. czerwony różni się mniejszymi rozmiarami, liśćmi nieco skórzastymi, czerwoną barwą kwiatów, mniejszymi rozmiarami owoców prawie pozbawionymi kolców. Gatunek ma wiele zalet, które sprawiają, że wspaniale nadaje się na drzewko miejskie. Jest odporny na typowe zanieczyszczenia atmosfery i spaliny, szrotówka kasztanowcowiaczka (szkodnika od lat niszczącego kasztanowca białego). Jest tylko od k. pospolitego wrażliwszy na mróz.

K. czerwony lubi gleby żyźniejsze, jednak na przeciętnych także będzie się dobrze rozwijał. Podłoże nie powinno być zbyt mokre ani zbyt suche. Stanowisko idealne dla drzewa to pełne słońca lub lekko zacienione. Sadząc młode drzewa, należy pamiętać, by zostawić odpowiedni odstęp pomiędzy egzemplarzami. To pozwoli na wyeksponowanie piękna kwiatów i całej korony, która potrzebuje dość dużo przestrzeni wokół siebie. Ciekawe odmiany: ‚Brioti’ (ciemnoróżowo-czerwone kwiaty), ‚O’Neil’ (kwiaty jasnoróżowo-czerwone; ‚Fort McNair’ i ‚Plantierensis’ (kwiaty różowe, we wnętrzu żółte); ‚Pendula’ ma pokrój płaczący.

W Polsce o kasztanowcu białym, którego owoce są trujące dla ludzi, mówi się kasztan. W rzeczywistości kasztan jadalny to inny gatunek, należący do rodziny bukowatyach, k. zwyczajny do mydleńcowatych. Owoce kasztana jadalnego to marony.

Kasztanowiec drobnokwiatowy pochodzi z Ameryki Północnej (stany: Alabama, Georgia, Karolina Południowa. W Anglii zaczęto go uprawiać na przełomie XVIII i XIX w., w Polsce na początku w. XIX w. Jest wyjątkowy ze względu na krzaczasty pokrój i kwitnienie w okresie letnim.

Krzew o szerokości do 10 m. Osiąga wysokość do 3 m, rzadziej do 4 m, a dzięki licznie wytwarzanym odrostom korzeniowym i szeroko pokładającym się na ziemi gałęziom rozrasta się w szeroką kępę.

W swojej ojczyźnie kasztanowiec ten zapylany jest przez motyle i dlatego jego kwiaty zaczynają silnie pachnieć dopiero wieczorem. W obrębie swego naturalnego zasięgu kwiaty zapylane są przez kolibry, w Polsce wieczorem odwiedzają je ćmy. Jest rośliną ciepłolubną, ale bardzo dobrze znosi mrozy.

Najlepiej rośnie na stanowisku słonecznym lub półcienistym i żyznej, przepuszczalnej glebie. Najlepiej prezentuje się sadzony pojedynczo, dodatkowo pojedyncze sadzenie uzasadnione jest faktem, że silnie rozrasta się głusząc sąsiednie rośliny. Należy wokół niego zostawić szeroki pas ziemi, by roślina mogła się swobodnie rozrastać. Podczas surowych mrozów roślina może przemarzać.

Z kolei kasztan jadalny (w Polsce o kasztanowcach błędnie mówimy często kasztany) jest drzewem o jadalnych owocach. Dorasta do 30 m wysokości, tworzy szeroką, nisko osadzoną koronę. K. jadalny pochodzi z rodziny bukowatych (kasztanowce należą mydleńcowatych) i jest długowieczny, najstarsze drzewa tego gatunku potrafią dożyć 500 lat. Kasztan jadalny to drzewo nadające się do większych ogrodów lub parków, gdyż wymagają dużo miejsca do wzrostu. Kasztan jadalny charakteryzuje się dekoracyjnymi, błyszczącymi liśćmi, które przebarwiają się jesienią na żółto. Jego ozdobą są również dekoracyjne długie kłosowate, białozielone kwiaty oraz „jeżowate” owoce. Kasztan jadalny łatwo odróżnić od kasztanowca pospolitego po ząbkowanych liściach, które są pojedyncze, a nie dłoniastozłożone.

Kasztan jadalny rośnie w wilgotnych i głębokich glebach gliniastych jak i piaszczystych, dobrze znosi susze, ale niestety wykazuje małą odporność na mróz. Jeśli jednak zadbamy o zaciszne, osłonięte od wiatru i słoneczne stanowisko, a na zimę odpowiednio go okryjemy słomianym chochołem lub agrowłókniną, powinien przetrwać mrozy i zaowocować.

Kasztanowiec czerwony to mieszaniec europejskiego k. pospolitego i pochodzącego z Ameryki k. krwistego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

*